Аз гулистонӣ ки булбул рӯй гардон ме шавад

از گلستانی که بلبل روی گردان می شود

Шабнами рухсори гули ашк ятемон ме шавад

شبنم رخسار گل اشک یتیمان می شود

Нест ҷони комилонро дар тани хокии қарор

نیست جان کاملان را در تن خاکی قرار

намеравад осоиши азгўҳр чу ғалатон ме шавад

می رود آسایش ازگوهر چو غلطان می شود

Нест мумкини об бо ойӣна гардад синаи соф

نیست ممکن آب با آیینه گردد سینه صاف

Тирагии ризқи Сикандари зоб ҳайвон ме шавад

تیرگی رزق سکندر زآب حیوان می شود

Меҳр хомӯшӣ кунад бе пардаи рози ишқ ро

مهر خاموشی کند بی پرده راز عشق را

Захми субҳ аз бахяи анҷум намоён ме шавад

زخم صبح از بخیه انجم نمایان می شود

Ҳуҷҷат қотеъ кунад кӯтаҳи забони лоф ро

حجت قاطع کند کوته زبان لاف را

Шамъ меларзад ба ҷон чун субҳ хандон ме шавад

شمع می لرزد به جان چون صبح خندان می شود

Ҳирс дар танги шукр бар хок май молади забон

حرص در تنگ شکر بر خاک می مالد زبان

Хок бар мӯрони қонеъ шкрстон ме шавад

خاک بر موران قانع شکرستان می شود

Масти гаштам то зминои пунба соқӣ барграфт

مست گشتم تا زمینا پنبه ساقی برگرفت

Аз гули абрии замини ман гулистон ме шавад

از گل ابری زمین من گلستان می شود

Айби худро мекунад пӯшидаи нодон дар либос

عیب خود را می کند پوشیده نادان در لباس

Пардаи дори пой хоб олуд домон ме шавад

پرده دار پای خواب آلود دامان می شود

Тан ба таслиму ризо додан буд бар дили гарон

تن به تسلیم و رضا دادن بود بر دل گران

Тифл дар гаҳвора бастан беш гирён ме шавад

طفل در گهواره بستن بیش گریان می شود

Қатра чун гавҳар шавад , эмин шавад аз инқилоб

قطره چون گوهر شود، ایمن شود از انقلاب

Май барам ғайрат ба ҳар чашмӣ ки ҳайрон ме шавад

می برم غیرت به هر چشمی که حیران می شود

Санг Тифлонаст кӯҳи қоф дар мизони ақл

سنگ طفلان است کوه قاف در میزان عقل

Кӯҳи ғами соиб ба маҷнӯни санг Тифлон ме шавад

کوه غم صائب به مجنون سنگ طفلان می شود