Ҷони зтрки ҷисм чун гавҳар фурӯзон ме шавад

جان زترک جسم چون گوهر فروزان می شود

Чун бухор аз гул барояд абр Нитсаон ме шавад

چون بخار از گل برآید ابر نیسان می شود

Тарки хоҳишро ҳаёти ҷовдонӣ лозим аст

ترک خواهش را حیات جاودانی لازم است

Обрӯ чун ҷамъ гардад об ҳайвон ме шавад

آبرو چون جمع گردد آب حیوان می شود

Дар ҳавои донаи наълаш ҳамчунон дар оташ аст

در هوای دانه نعلش همچنان در آتش است

Пойтахти мӯр агар даст сулаймон ме шавад

پایتخت مور اگر دست سلیمان می شود

Бигноҳӣ кам гуноҳӣ нест дар девони ишқ

بیگناهی کم گناهی نیست در دیوان عشق

Юсуф аз домони поки худ ба зиндон ме шавад

یوسف از دامان پاک خود به زندان می شود

Маҳв рӯй дӯсти азхўоби парешон эмин аст

محو روی دوست ازخواب پریشان ایمن است

Хона дар баста гардад ҳар ки ҳайрон ме шавад

خانه در بسته گردد هر که حیران می شود

Азншоти аҳли дил зоҳрпрстон ғофиланд

ازنشاط اهل دل ظاهرپرستان غافلند

Пистаи доим дар миёни пӯст хандон ме шавад

پسته دایم در میان پوست خندان می شود

Аҳли ғифлатро раҳоӣ нест аз зиндони хок

اهل غفلت را رهایی نیست از زندان خاک

Пой хоб олуд охири гирд домон ме шавад

پای خواب آلود آخر گرد دامان می شود

Ишқ дорад дар либоси шарми пинҳони ҳасан ро

عشق دارد در لباس شرم پنهان حسن را

Шамъ дар фонӯс аз парвона пинҳон ме шавад

شمع در فانوس از پروانه پنهان می شود

Нури чашми ман чу шамъ аз гиряи гарм ман аст

نور چشم من چو شمع از گریه گرم من است

Хонаи аҳли карами равшани з меҳмон ме шавад

خانه اهل کرم روشن ز مهمان می شود

Ҳар киро аз даст мегирад ҳавои дили Аннан

هر که را از دست می گیرد هوای دل عنان

Гирдбоди домани саҳроӣ имкон ме шавад

گردباد دامن صحرای امکان می شود