Зӯдтари дил ҷамъ гардад чун парешон ме шавад

زودتر دل جمع گردد چون پریشان می شود

Чун шавад сӣ пораи қуръони хатм осон ме шавад

چون شود سی پاره قرآن ختم آسان می شود

Захмии теғи ту шодимрг гардад аз нишот

زخمی تیغ تو شادیمرگ گردد از نشاط

Ончунон каз хандаи захми гул намоён ме шавад

آنچنان کز خنده زخم گل نمایان می شود

Мусҳаф нотиқ шуд аз хати сафҳаи рухсори ёр

مصحف ناطق شد از خط صفحه رخسار یار

Мӯр гуё дар кафи даст сулаймон ме шавад

مور گویا در کف دست سلیمان می شود

Сарвҳо чун сабза хобида меояд ба чашм

سروها چون سبزه خوابیده می آید به چشم

Дар хиёбонӣ ки қад ӯ хиромон ме шавад

در خیابانی که قد او خرامان می شود

Обу ранги чеҳра ӯро агар қисмат кунанд

آب و رنگ چهره او را اگر قسمت کنند

Бе сухани гулгунаи чандин гулистон ме шавад

بی سخن گلگونه چندین گلستان می شود

намешавад дар луқмаи аввали зи ҷони хеши сайр

می شود در لقمه اول ز جان خویش سیر

Бар сар хон лӣимон ҳар ки меҳмон ме шавад

بر سر خوان لئیمان هر که مهمان می شود

Куфрро зуннори ман шероза ҷамъият аст

کفر را زنار من شیرازه جمعیت است

Гар набошам ман дусади бтхонаҳ вайрон ме шавад

گر نباشم من دوصد بتخانه ویران می شود

Аз заъифон мешавад пушти зибардастони қавӣ

از ضعیفان می شود پشت زبردستان قوی

Шуълаи оташи зи хору хас ба сомон ме шавад

شعله آتش ز خار و خس به سامان می شود

Оҳи гоҳ аз дил задойад зангу гуҳ занг оварад

آه گاه از دل زداید زنگ و گه زنگ آورد

Абри гоҳ аз боди ҷамъу гуҳ парешон ме шавад

ابر گاه از باد جمع و گه پریشان می شود

Аз сутун ҳар чанд мегардад иморати пойдор

از ستون هر چند می گردد عمارت پایدار

Хонаи давлати хароб аз чӯб дарбон ме шавад

خانه دولت خراب از چوب دربان می شود

намеравад аз ёди мардум ҳар ки шуд қадаши ду то

می رود از یاد مردم هر که شد قدش دو تا

Қомат хам гашта соиби тоқ нисён ме шавад

قامت خم گشته صائب طاق نسیان می شود