Дар зимистони боғ агар аз барг урён ме шавад

در زمستان باغ اگر از برگ عریان می شود

Барги айши халқи афзӯн дар зимистон ме шавад

برگ عیش خلق افزون در زمستان می شود

Дар саводи зулфи шаб , субҳ биногвашӣаст рӯз

در سواد زلف شب، صبح بناگوشی است روز

Каз на абри сияҳ гоҳе намоён ме шавад

کز نه ابر سیه گاهی نمایان می شود

Рӯзҳо нисбат ба шаб барқӣаст каз абри сиёҳ

روزها نسبت به شب برقی است کز ابر سیاه

Май намояди гӯшаи абрӯ ва пинҳон ме шавад

می نماید گوشه ابرو و پنهان می شود

Рӯзҳо харҷаст вшбҳои дахл , нақди умр ро

روزها خرج است وشبها دخل، نقد عمر را

Дахл беш аз харҷ дар фасл зимистон ме шавад

دخل بیش از خرج در فصل زمستان می شود

Чун гул шаб бӯаст дар шаби файзи субҳати бештар

چون گل شب بوست در شب فیض صبحت بیشتر

Аз дами сарди саҳари дилҳо парешон ме шавад

از دم سرد سحر دلها پریشان می شود

Рӯз агар равшани намояди дидаи офоқ ро

روز اگر روشن نماید دیده آفاق را

Аз ҷавоҳири серумаи шаби дил фурӯзон ме шавад

از جواهر سرمه شب دل فروزان می شود

Ҳар ки дорад дрзмстони оташини рухсора Эй

هر که دارد درزمستان آتشین رخساره ای

Пеши чашмаш чун халили оташ гулистон ме шавад

پیش چشمش چون خلیل آتش گلستان می شود

Мавсим сармост айёми рабиъи соликон

موسم سرماست ایام ربیع سالکان

Зон ки таии роҳ дар шаби саҳл ва осон ме шавад

زان که طی راه در شب سهل و آسان می شود

Рӯзи оламро сияҳ созад ба чашми муҷримон

روز عالم را سیه سازد به چشم مجرمان

Зулмати шаби парда рӯй гуноҳон ме шавад

ظلمت شب پرده روی گناهان می شود

Мағзи хушкаши ғӯта дар дарёӣ анбар ме занад

مغز خشکش غوطه در دریای عنبر می زند

Аз май райҳонии шаб ҳар ки мисатон ме шавад

از می ریحانی شب هر که مستان می شود

Ғунча хусбонро дили шбҳости боғи длгшо

غنچه خسبان را دل شبهاست باغ دلگشا

Дар либоси ин ғунчаи маҳҷӯб хандон ме шавад

در لباس این غنچه محجوب خندان می شود

Ҳар сбкрўҳӣ ки шабро зинда медорад чу рӯз

هر سبکروحی که شب را زنده می دارد چو روز

Ҳар чаҳ бошад муддати умраш , ду чандон ме шавад

هر چه باشد مدت عمرش، دو چندان می شود

Чун сувидои шаби либоси каъба май пӯшади замин

چون سویدا شب لباس کعبه می پوشد زمین

Рӯз чун гардид азин ташриф урён ме шавад

روز چون گردید ازین تشریف عریان می شود

Ҳар киро бошад ба кафи домони оташи талъатӣ

هر که را باشد به کف دامان آتش طلعتی

Зулмати шабҳо ба чашмаши об ҳайвон ме шавад

ظلمت شبها به چشمش آب حیوان می شود

намезанад соиби зи ҷомаши ҷӯши оби зиндагӣ

می زند صائب ز جامش جوش آب زندگی

Дар дили шаби дидаи ҳаркас ки гирён ме шавад

در دل شب دیده هرکس که گریان می شود