Гар чунин чашми терми мироб ҳомӯн ме шавад

گر چنین چشم ترم میرآب هامون می‌شود

Рафтаи рафтаи гирдбодаши бед маҷнӯн ме шавад

رفته‌رفته گردبادش بید مجنون می‌شود

Аз замири софи худ гирди таъаллуқ шаста аст

از ضمیر صاف خود گرد تعلق شسته است

Қатра дар дасти садаф зон дар макнун ме шавад

قطره در دست صدف زان در مکنون می‌شود

Пери дайр аз хишти хамгар лавҳ таълимаш кунад

پیر دیر از خشت خم گر لوح تعلیمش کند

Тифли мо дар ҳафтаи аввал Флотўн ме шавад

طفل ما در هفته اول فلاطون می‌شود

Бас ки дорад бар гулӯем ашки хунини кори танг

بس که دارد بر گلویم اشک خونین کار تنگ

Май расонад то ба лаби худро нафас хӯн ме шавад

می‌رساند تا به لب خود را نفس خون می‌شود

Дастранҷи кӯҳкани ҳошо ки монад пеши ишқ

دسترنج کوهکن حاشا که ماند پیش عشق

Тешаи фӯлоди наъли пой гулгун ме шавад

تیشه فولاد نعل پای گلگون می‌شود

Дар диёри мо ки расм бекулоҳӣ кисват аст

در دیار ما که رسم بی‌کلاهی کسوت است

Ҳаркии сар аз тоҷ май печад Фаридун ме шавад

هرکه سر از تاج می‌پیچد فریدون می‌شود

Хоки хур чун офтобу зар ба доман бахш кун

خاک خور چون آفتاب و زر به دامن بخش کن

Кончаҳ дар хокашгузорӣ ризқ қорун ме шавад

کآنچه در خاکش گذاری رزق قارون می‌شود

Пистаашгар дар шикаррезии чунин бандади камар

پسته‌اش گر در شکرریزی چنین بندد کمر

Хоби талх аз дидаи бодом берун ме шавад

خواب تلخ از دیده بادام بیرون می‌شود

Чун насузад дили даруни синаи ман чун чароғ ?

چون نسوزد دل درون سینه من چون چراغ؟

Чеҳраи ойӣна аз акси ту гулгун ме шавад

چهره آیینه از عکس تو گلگون می‌شود

Дар дили шаби соиб аз дили нола гармӣ бикаш

در دل شب صائب از دل ناله گرمی بکش

Лашкари ғифлати парешони зин шабихун ме шавад

لشکر غفلت پریشان زین شبیخون می‌شود