Ҷазбаи тавфиқи ҳаркасро дил бино диҳад

جذبه توفیق هرکس را دل بینا دهد

Ҳар ду оламро талоқи аввал ба пушт по диҳад

هر دو عالم را طلاق اول به پشت پا دهد

Мо гузаштем аз ҳумоу сояи иқбол ӯ

ما گذشتیم از هما و سایه اقبال او

То кадомин бесаодат бар сари худ ҷо диҳад

تا کدامین بی سعادت بر سر خود جا دهد

Сидрау тӯбо ба чашмаши нахл мотам ме шавад

سدره و طوبی به چشمش نخل ماتم می شود

Ҳар ки ҷон дар пои он сарви сеӣ боло диҳад

هر که جان در پای آن سرو سهی بالا دهد

зи остин бе ниёзии хокмолш май диҳем

ز آستین بی نیازی خاکمالش می دهیم

Домани давлат агар даврон ба даст мо диҳад

دامن دولت اگر دوران به دست ما دهد

Олами равшан ба чашмаш созад аз миннати сиёҳ

عالم روشن به چشمش سازد از منت سیاه

Ҷон ба хафоаш аз дами ҷони бахш агар исо диҳад

جان به خفاش از دم جان بخش اگر عیسی دهد

Аз нигоҳи талх дар паймонааш хӯн ме кунам

از نگاه تلخ در پیمانه اش خون می کنم

Хизри оби зиндагирогар ба истиғно диҳад

خضر آب زندگی را گر به استغنا دهد

Дидаи бино ба ҳар ношстаҳ рӯе ме диҳанд

دیده بینا به هر ناشسته رویی می دهند

То киро машшотаи қудрати дил бино диҳад

تا که را مشاطه قدرت دل بینا دهد

Нест мумкин аз тавозуъ рост гардад пушти ман

نیست ممکن از تواضع راست گردد پشت من

Чун маи нави осмонгар бӯсаам бар по диҳад

چون مه نو آسمان گر بوسه ام بر پا دهد

Миннат рӯй замин дорад ба абри навбаҳор

منت روی زمین دارد به ابر نوبهار

Қатра чанде ба сад ибром агар дарё диҳад

قطره چندی به صد ابرام اگر دریا دهد

Нест аз азлат агар қасдаши баланди овозагӣ

نیست از عزلت اگر قصدش بلند آوازگی

Чун ба кӯҳи қофи пушти хешро анқо диҳад ?

چون به کوه قاف پشت خویش را عنقا دهد؟

Сарф дар тасвири ширини ҷавҳар худ карда аст

صرف در تصویر شیرین جوهر خود کرده است

Тешаро Фарҳод азон рӯ бар сари худ ҷо диҳад

تیشه را فرهاد ازان رو بر سر خود جا دهد

Бихўдӣ кайфиятӣ дорад ки дар идроки он

بیخودی کیفیتی دارد که در ادراک آن

Ҳар ду оламро ба ҷомии маст бепарво диҳад

هر دو عالم را به جامی مست بی پروا دهد

Чун шарар дар санг , дар шаҳраст савдои кӯ чаҳ банд

چون شرر در سنگ، در شهرست سودا کو چه بند

Оташи моро баландии доман саҳро диҳад

آتش ما را بلندی دامن صحرا دهد

Магзар аз афтодагии соиб ки хуршеди баланд

مگذر از افتادگی صائب که خورشید بلند

Шабнами афтодаро дар дидаи худ ҷо диҳад

شبنم افتاده را در دیده خود جا دهد