Кӣ ба ошиқи бӯсаи он лаъл лаб мегаван диҳад ?
کی به عاشق بوسه آن لعل لب میگون دهد؟
Нест мумкини гавҳари шодоби нам берун диҳад
نیست ممکن گوهر شاداب نم بیرون دهد
Шиква аз дил кӣ таровад то нагардад дили ду ним ?
شکوه از دل کی تراود تا نگردد دل دو نیم؟
Чун забони хома шқ гардад сухан берун диҳад
چون زبان خامه شق گردد سخن بیرون دهد
Ҳар ки об аз чашмасор бениёзӣ хӯрда аст
هر که آب از چشمه سار بی نیازی خورده است
Оби гавҳар дар мазоқаши талхӣ афюн диҳад
آب گوهر در مذاقش تلخی افیون دهد
Пеши чарх бе муруввати обрӯии худ марез
پیش چرخ بی مروت آبروی خود مریز
Ин сабуии куҳна ҳайҳотаст нам берун диҳад
این سبوی کهنه هیهات است نم بیرون دهد
Бар наёрад серумаи дони дрёкшонро аз хумор
بر نیارد سرمه دان دریاکشان را از خمار
Дидаи оҳӯ чаҳ таскини дил маҷнӯн диҳад ?
دیده آهو چه تسکین دل مجنون دهد؟
Халқи маҷнӯнро насозад танг , ҷӯши дому дад
خلق مجنون را نسازد تنگ، جوش دام و دد
Кӯҳро девонагии пешонӣ ҳомӯн диҳад
کوه را دیوانگی پیشانی هامون دهد
Нест буии гули димоғи ошуфтагонро созгор
نیست بوی گل دماغ آشفتگان را سازگار
Мо ва домон биёбоне ки буи хӯн диҳад
ما و دامان بیابانی که بوی خون دهد
Олами имкон , кафи баҳри пар ошӯб фаност
عالم امکان، کف بحر پر آشوب فناست
Пушт бар девори осоиши каси ӣнҷо чун диҳад ?
پشت بر دیوار آسایش کس اینجا چون دهد؟
Ҳар ки дарёбад нишоти бодаи талхи фано
هر که دریابد نشاط باده تلخ فنا
Бӯса бар лабҳои ханҷар чун лаб мегаван диҳад
بوسه بر لبهای خنجر چون لب میگون دهد
Луқмаи чарб аз барои хок сомон ме кунад
لقمه چرب از برای خاک سامان می کند
Ҳар киро гардуни дун , ҷамъият қорун диҳад
هر که را گردون دون، جمعیت قارون دهد
Гуфтам аз зркори ман чун зар шавад , ғофил ки чарх
گفتم از زرکار من چون زر شود، غافل که چرخ
Чун гули раънои маро аз косаи зар хӯн диҳад
چون گل رعنا مرا از کاسه زر خون دهد
Ҳикмати андӯзӣ ки шуд гавҳаршиноси вақти соф
حکمت اندوزی که شد گوهرشناس وقت صاف
Бӯсаҳо бар пои хам монанди афлотӯн диҳад
بوسه ها بر پای خم مانند افلاطون دهد
Зон хушами соиб ба нони ҷӯ ки бар хон ҷаҳон
زان خوشم صائب به نان جو که بر خوان جهان
Неъмати алвони самари ғамҳои гӯногӯн диҳад
نعمت الوان ثمر غمهای گوناگون دهد