Беғараз чун шуд сухани таъсир дигар ме диҳад

بی غرض چون شد سخن تأثیر دیگر می دهد

Оби равшанро садафи ташриф гавҳар ме диҳад

آب روشن را صدف تشریف گوهر می دهد

Азм чун афтод содиқи роҳбар дар кор нест

عزم چون افتاد صادق راهبر در کار نیست

Иштиёқи васли шукри мӯрро пар ме диҳад

اشتیاق وصل شکر مور را پر می دهد

Дар мақоми қаҳр , эҳсон аз бузургони хўшнмост

در مقام قهر، احسان از بزرگان خوشنماست

Баҳр силӣ мехӯрд аз мавҷ ва анбар ме диҳад

بحر سیلی می خورد از موج و عنبر می دهد

Нест аз дарёии оташи ғам агар дил муҳкам аст

نیست از دریای آتش غم اگر دل محکم است

Мумро ҷуръати пару бол самандар ме диҳад

موم را جرأت پر و بال سمندر می دهد

Дар тарозуии гуҳарбори саховат майл нест

در ترازوی گهربار سخاوت میل نیست

Абри файзи худ ба хору гул баробар ме диҳад

ابر فیض خود به خار و گل برابر می دهد

Санг мегардад ба андаки рӯзгории пайкараш

سنگ می گردد به اندک روزگاری پیکرش

Чун садаф ҳар кас ки оби рӯ ба гавҳар ме диҳад

چون صدف هر کس که آب رو به گوهر می دهد

Доғро дар синаи ман чун сапанд ором нест

داغ را در سینه من چون سپند آرام نیست

Ин замини гарми ёд аз дашт маҳшар ме диҳад

این زمین گرم یاد از دشت محشر می دهد

Рутбаи навмидӣ аз умри абади болотрст

رتبه نومیدی از عمر ابد بالاترست

Варна оби зиндагии ком Сикандар ме диҳад

ورنه آب زندگی کام سکندر می دهد

Май расонади дил ба кӯии ёри мушти хоки мо

می رساند دل به کوی یار مشت خاک ما

Ин сапанди шӯхи болу пар ба миҷмар ме диҳад

این سپند شوخ بال و پر به مجمر می دهد

Ҳар киро шамшери ғайрат дар ниёам занг нест

هر که را شمشیر غیرت در نیام زنگ نیست

Номаро рангинӣ аз хӯн кабӯтар ме диҳад

نامه را رنگینی از خون کبوتر می دهد

намекунад таъсири суҳбати кори худ ҳар ҷо ки ҳаст

می کند تأثیر صحبت کار خود هر جا که هست

Теғро сарпанҷаи фӯлод ҷавҳар ме диҳад

تیغ را سرپنجه فولاد جوهر می دهد

Ҳар гадо чашмӣ надорад роҳ дар даргоҳи дил

هر گدا چشمی ندارد راه در درگاه دل

Варна ком ҳар ду оламро ҳамин дар ме диҳад

ورنه کام هر دو عالم را همین در می دهد

Оҳи азин гардун кам фурсат ки мегирад саҳар

آه ازین گردون کم فرصت که می گیرد سحر

Дар сари шаб ҳар киро чун шамъ афсар ме диҳад

در سر شب هر که را چون شمع افسر می دهد

Мо ба даст танг хурсандем , варна рӯзгор

ما به دست تنگ خرسندیم، ورنه روزگار

Ин гиреҳро дар ивази сад ақд гавҳар ме диҳад

این گره را در عوض صد عقد گوهر می دهد

намекунад соиби гронборши зи доғ бе барӣ

می کند صائب گرانبارش ز داغ بی بری

Дил ба ҳаркаси чархи афзӯн чун санавбар ме диҳад

دل به هرکس چرخ افزون چون صنوبر می دهد

Нест расми мо шикояти соиб аз бедоди чарх

نیست رسم ما شکایت صائب از بیداد چرخ

Синаи пурхӯни суханро ранг дигар ме диҳад

سینه پرخون سخن را رنگ دیگر می دهد