Ғунчаи ин боғи буии пора дил ме диҳад

غنچهٔ این باغ بوی پارهٔ دل می‌دهد

Шохи гули ёдии зи дасту теғ қотил ме диҳад

شاخ گل یادی ز دست و تیغ قاتل می‌دهد

Кам нагардад файзи ҳасан аз пардаи дориҳои шарм

کم نگردد فیض حسن از پرده‌داری‌های شرم

Шамъ дар фонӯси нури худ ба маҳфил ме диҳад

شمع در فانوس نور خود به محفل می‌دهد

Ҳосили зуҳди риёеи ҷузи каф афсӯс нест

حاصل زهد ریایی جز کف افسوس نیست

Дона чун пинҳон шавад дар хок ҳосил ме диҳад

دانه چون پنهان شود در خاک حاصل می‌دهد

Домани сидқи талаби ҳаркас ки май орад ба даст

دامن صدق طلب هرکس که می‌آرد به دست

Гоми аввали пушт бар девор манзил ме диҳад

گام اول پشت بر دیوار منزل می‌دهد

намекашад майдон ки дарёро дар оғӯш оварад

می‌کشد میدان که دریا را در آغوش آورد

Мавҷ агар доман ба дасти хушк соҳил ме диҳад

موج اگر دامن به دست خشک ساحل می‌دهد

Куштан безахм мехоҳам , ки захм бе адаб

کشتن بی‌زخم می‌خواهم، که زخم بی‌ادب

Бӯсаи густохона бар шамшер қотил ме диҳад

بوسه گستاخانه بر شمشیر قاتل می‌دهد

Хӯни ман аз бас ки бо пайкон ӯ ҷӯшида аст

خون من از بس که با پیکان او جوشیده است

Дар раги ман мавҷи хӯни бонг слосл ме диҳад

در رگ من موج خون بانگ سلاسل می‌دهد

Соиб аз қайди фаранг ақл мегардад халос

صائب از قید فرنگ عقل می‌گردد خلاص

Ҳаркии дайну дил ба он мишкӣн слосл ме диҳад

هرکه دین و دل به آن مشکین سلاسل می‌دهد