Вақти маҷнӯни хуш ки по дар доман саҳро кашид

وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

Хати ботил бар саводи шаҳр аз савдо кашид

خط باطل بر سواد شهر از سودا کشید

Сдгл бехор дорад дар қФор ҳар захми хор

صدگل بی خار دارد در قفار هر زخم خار

Пой зад бар давлати худ ҳар ки хор аз по кашид

پای زد بر دولت خود هر که خار از پا کشید

Нест аз хунобаи навашони ҳеҷ каси ҷузи ман баҷо

نیست از خونابه نوشان هیچ کس جز من بجا

Соғари як базм май бояд маро танҳо кашид

ساغر یک بزم می باید مرا تنها کشید

намешавад дар дидаҳо ширинтар аз оби гуҳар

می شود در دیده ها شیرین تر از آب گهر

Ҳар ки чанде ҳамчуи анбари талхӣ дарё кашид

هر که چندی همچو عنبر تلخی دریا کشید

Толеъ мо кард ёрӣ , варна оҳӯии ҳарам

طالع ما کرد یاری، ورنه آهوی حرم

Бар умеди он каманди зулф гарданҳо кашид

بر امید آن کمند زلف گردنها کشید

намекунад дар соя афкандан кунун астодгӣ

می کند در سایه افکندن کنون استادگی

Сарви болоӣ ки аз оғӯши ман боло кашид

سرو بالایی که از آغوش من بالا کشید

Сари баландони зӯри ғифлатро зи сар вомӣ кунанд

سر بلندان زور غفلت را ز سر وامی کنند

Даври аввали пунбаро аз гӯши худ мино кашид

دور اول پنبه را از گوش خود مینا کشید

Танги зарфӣ дар хароботи Муғон ғаммоз нест

تنگ ظرفی در خرابات مغان غماز نیست

Аз лаб паймона натавон ҳарфи маҷлиси вокшид

از لب پیمانه نتوان حرف مجلس واکشید

Ростии зинҳори чашм аз мардуми дунёи мадор

راستی زنهار چشم از مردم دنیا مدار

Аз Асо дар хонаи худ даст нобӣно кашид

از عصا در خانه خود دست نابینا کشید

Гӯшае аз вусъати машраб агар уфтад ба даст

گوشه ای از وسعت مشرب اگر افتد به دست

Дар ҳамин ҷо ме тавон дар саҳни ҷинати вокшид

در همین جا می توان در صحن جنت واکشید

Май пурд аз шавқ май чашми умедаш ҳамчунон

می پرد از شوق می چشم امیدش همچنان

Аз хароботи Муғон ҳар чанд соиб по кашид

از خرابات مغان هر چند صائب پا کشید