Рӯз равшан мекунад чун лола май дилро сиёҳ

روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاه

Дар шаби торик бояд бода равшан кашид

در شب تاریک باید باده روشن کشید

Бар наомад аз зибардастон касе бо осмон

بر نیامد از زبردستان کسی با آسمان

Гӯш то гӯши ин камонро оҳи гарм ман кашид

گوش تا گوش این کمان را آه گرم من کشید

Пеши азин май рехтам дар реги равғанро чу об

پیش ازین می ریختم در ریگ روغن را چو آب

Ин замон аз рег май бояд маро равған кашид

این زمان از ریگ می باید مرا روغن کشید

Аз қаноат беш шуд миннати пазирӣҳои ман

از قناعت بیش شد منت پذیریهای من

Бояд аз ҳар дона акнӯн нози сад хирман кашид

باید از هر دانه اکنون ناز صد خرمن کشید

Аз маломат тарк натавон кард шуғли ишқ ро

از ملامت ترک نتوان کرد شغل عشق را

По ба захм хор натавон соиб аз гулшан кашид

پا به زخم خار نتوان صائب از گلشن کشید

То азин вайронаи он хуршеди рӯ доман кашид

تا ازین ویرانه آن خورشید رو دامن کشید

Оҳи майли оташин дар дида равзан кашид

آه میل آتشین در دیده روزن کشید

Дар дили сахти туро ҳам нест , варна ҷазби ман

در دل سخت تو را هم نیست، ورنه جذب من

Борҳои оташи зснгу об аз оҳан кашид

بارها آتش زسنگ و آب از آهن کشید