Дил нёсуд аз тараддуд то нашуд манзили сифед

دل نیاسود از تردد تا نشد منزل سفید

Кард моро рӯи сифеди охир , ки рӯй дили сифед !

کرد ما را رو سفید آخر، که روی دل سفید!

Буи пероҳан наомад , пери канъон то накард

بوی پیراهن نیامد، پیر کنعان تا نکرد

Аз ду чашми худ дар дўлтсрои дили сифед

از دو چشم خود در دولتسرای دل سفید

Чашми мо об сиёҳ оварад аз баси интизор

چشم ما آب سیاه آورد از بس انتظار

То шуд аз домони саҳрои талаби манзили сифед

تا شد از دامان صحرای طلب منزل سفید

Ҳалқаи берун дар оташаст аз нури шамъ

حلقه بیرون در آتش است از نور شمع

Чун сапанд мо тавонад шуд дарин маҳфили сифед ?

چون سپند ما تواند شد درین محفل سفید؟

Шуд злхти дили яке сад обрӯии чашми мо

شد زلخت دل یکی صد آبروی چشم ما

Кард гавҳар рӯй ин дарёӣ бе ҳосили сифед

کرد گوهر روی این دریای بی حاصل سفید

Дар ҷавоби талх додан тршрўиӣ ме кунанд

در جواب تلخ دادن ترشرویی می کنند

Чун шавад дар аҳди ин бе ҳосилони соили сифед ?

چون شود در عهد این بی حاصلان سایل سفید؟

Ҳиммати мо сарф дар пардоз дил шуд аз ҷаҳон

همت ما صرف در پرداز دل شد از جهان

Мо ҳамин як хонаро кардем азин манзили сифед

ما همین یک خانه را کردیم ازین منزل سفید

Гар ба дарё соя андозад гилӣми бахти мо

گر به دریا سایه اندازد گلیم بخت ما

Дар шабистони садаф гавҳар шавад мушкили сифед

در شبستان صدف گوهر شود مشکل سفید

Калаки соиб тоза шуд то ин ғазалро нақши баст

کلک صائب تازه شد تا این غزل را نقش بست

Рӯй деҳқонро кунад сарсабзии ҳосили сифед

روی دهقان را کند سرسبزی حاصل سفید