Маргро омодаи шӯ ҳаргоҳ гардад мӯи сифед

مرگ را آماده شو هرگاه گردد مو سفید

Зиндагӣ бар тоқи нисён на чу шуд абрӯи сифед

زندگی بر طاق نسیان نه چو شد ابرو سفید

Пардаи пӯшӣ чун шаби торик , кор субҳ нест

پرده پوشی چون شب تاریک، کار صبح نیست

Даст бурдор аз сияҳи корӣ чу гардад мӯи сифед

دست بردار از سیه کاری چو گردد مو سفید

Сабр кун бар тираи рӯзӣ каз фурӯғи орият

صبر کن بر تیره روزی کز فروغ عاریت

Қади моҳи нави ду то мегардаду абрӯи сифед

قد ماه نو دو تا می گردد و ابرو سفید

Анбарин мӯе каз ӯ гардӣда рӯзи ман сиёҳ

عنبرین مویی کز او گردیده روز من سیاه

Май намояди пеши чашмаши дидаи оҳӯи сифед

می نماید پیش چشمش دیده آهو سفید

Ҳар ки аз равшандилӣ аз тираи бахтӣ рӯ натофт

هر که از روشندلی از تیره بختی رو نتافت

Аз таҳи абри сияҳ чун ма барояд рӯи сифед

از ته ابر سیه چون مه برآید رو سفید

Аз дурӯёни ҷаҳони умеди икрнгии мадор

از دورویان جهان امید یکرنگی مدار

Номаро як рӯ сияҳ мебошад ва як рӯи сифед

نامه را یک رو سیه می باشد و یک رو سفید

Нест осони зари дасти Афшор кардани санг ро

نیست آسان زر دست افشار کردن سنگ را

Кард рӯй кӯҳканро қӯти бозуи сифед

کرد روی کوهکن را قوت بازو سفید

Чун насозад сурхи рӯйишро ба хӯни ишқи ғаюр ?

چون نسازد سرخ رویش را به خون عشق غیور؟

Кард роҳи қасри ширини кӯҳкан аз ҷӯи сифед

کرد راه قصر شیرین کوهکن از جو سفید

Нест соиби аҳли дилро шиква аз бахти сиёҳ

نیست صائب اهل دل را شکوه از بخت سیاه

намекунад хокистари ин ойӣнаҳоро рӯи сифед

می کند خاکستر این آیینه ها را رو سفید