Гар ба зоҳир чун лаб паймона хомӯшем мо

گر به ظاهر چون لب پیمانه خاموشیم ما

Аз таҳи дил чун хами сарбаста дар ҷӯшем мо

از ته دل چون خم سربسته در جوشیم ما

Гар дар он миҳроб абрӯ нест моро роҳи ҳарф

گر در آن محراب ابرو نیست ما را راه حرف

Аз дуъогӯёни он субҳ биногвашем мо

از دعاگویان آن صبح بناگوشیم ما

Аз насимӣ мешавад бунёди мо зеру зибр

از نسیمی می شود بنیاد ما زیر و زبر

Баҳр ҳастиро ҳубоби хона бар дӯшем мо

بحر هستی را حباب خانه بر دوشیم ما

Ризқи мо аз шаҳд чун занбӯри ғайр аз неш нест

رزق ما از شهد چون زنبور غیر از نیش نیست

Варна ин майхонаро саҳбои срҷўшими мо

ورنه این میخانه را صهبای سرجوشیم ما

Аз дили равшани раги хоби ҷаҳон дар дасти мост

از دل روشن رگ خواب جهان در دست ماست

Гар ба зоҳири ҳамчуи чашм ёр мадҳушем мо

گر به ظاهر همچو چشم یار مدهوشیم ما

Наъли ворунӣ буд хамёзаи оғӯши мо

نعل وارونی بود خمیازه آغوش ما

Варна ҳамчун мавҷ бо дарё ҳам оғӯшем мо

ورنه همچون موج با دریا هم آغوشیم ما

Гарчи фонӯс хаёлем ин замони соиби зи фикр

گرچه فانوس خیالیم این زمان صائب ز فکر

Чашм то бар ҳам занӣ , хоб фаромӯшем мо

چشم تا بر هم زنی، خواب فراموشیم ما