На аз рӯй басирати сояи бол ҳумо уфтад

نه از روی بصیرت سایه بال هما افتد

Сияҳ мастаст давлат , то куҷои хезад куҷо уфтад

سیه مست است دولت، تا کجا خیزد کجا افتد

Яд Байзост боди субҳро дар ғунчаи во кардан

ید بیضاست باد صبح را در غنچه وا کردن

Намонад дар гиреҳи корӣ ки бо даст дуо уфтад

نماند در گره کاری که با دست دعا افتد

Зхорстони дунёи домани худ ҷамъ чун созад ?

زخارستان دنیا دامن خود جمع چون سازد؟

Тани зорӣ ки дар шшдри знқш бӯрё уфтад

تن زاری که در ششدر زنقش بوریا افتد

Магасро шавқ шукр мешавад аз заҳри чашми афзӯн

مگس را شوق شکر می شود از زهر چشم افزون

Зрондни хира тар гардад гадо чун беҳаё уфтад

زراندن خیره تر گردد گدا چون بی حیا افتد

намебошад фироқи боли ҷуз дар содаи лўҳиҳо

نمی باشد فراغ بال جز در ساده لوحیها

Ки мурғи дурбин аз сояи худ дар бало уфтад

که مرغ دوربین از سایه خود در بلا افتد

Чаҳ хӯнҳо мекунад дар дили нигаҳро рӯй гулрангаш

چه خونها می کند در دل نگه را روی گلرنگش

Чаро бо ошноёни каси чунин ноошно уфтад ?

چرا با آشنایان کس چنین ناآشنا افتد؟

Сияҳ гардид олам дар назари ёқӯбро соиб

سیه گردید عالم در نظر یعقوب را صائب

Мабодо аз азизони ҳеҷ кас ёрб ҷудо уфтад

مبادا از عزیزان هیچ کس یارب جدا افتد