Дил аз умеди васлаш ҳар замон дар печ ва тоб уфтад

دل از امید وصلش هر زمان در پیچ و تاب افتد

Вагарнаи Хизр ҳайҳотаст дар дом сароб уфтад

وگرنه خضر هیهات است در دام سراب افتد

Биҳиштӣ нест ғайр аз дарду доғи ишқи ошиқ ро

بهشتی نیست غیر از درد و داغ عشق عاشق را

Каз оташи давр чун гардад самандар дар азоб уфтад

کز آتش دور چون گردد سمندر در عذاب افتد

Шикваи ҳасан ӯ дар дастҳо нагузошт гироӣ

شکوه حسن او در دستها نگذاشت گیرایی

Зҷўши гули магар чун ғунча аз рӯйиш ниқоб уфтад

زجوش گل مگر چون غنچه از رویش نقاب افتد

Чунон носозгорӣ ом шуд дар рӯзгори мо

چنان ناسازگاری عام شد در روزگار ما

Ки май тарсами зшбнми гул ба чашм офтоб уфтад

که می ترسم زشبنم گل به چشم آفتاب افتد

Фалакро мекашад дар хоку хӯни иқболи ишқ ӯ

فلک را می کشد در خاک و خون اقبال عشق او

Раҳоӣ нест сайдиро ки дар чанг уқоб уфтад

رهایی نیست صیدی را که در چنگ عقاب افتد

Чу ояд дар сухани лаъли лаби санҷидаи гуфтораш

چو آید در سخن لعل لب سنجیده گفتارش

Збии мағзии гуҳар бар рӯй дарё чун ҳубоб уфтад

زبی مغزی گهر بر روی دریا چون حباب افتد

Зхомўшии чунон ваҳшии зи арбоби сухани гаштам

زخاموشی چنان وحشی ز ارباب سخن گشتم

Ки май резади дилам ҳар гоҳи чашмам бар китоб уфтад

که می ریزد دلم هر گاه چشمم بر کتاب افتد

Мшўои тундхуи ғофили зи оби чашми мазлӯмон

مشو ای تندخو غافل ز آب چشم مظلومان

Ки дар дарёии оташи шӯр аз ашк кабоб уфтад

که در دریای آتش شور از اشک کباب افتد

Ғами фардои маҳшари ғофилонро мегазад соиб

غم فردای محشر غافلان را می گزد صائب

Надорад аз ҳисоби андеша ҳар каси худ ҳисоб уфтад

ندارد از حساب اندیشه هر کس خود حساب افتد