Ба умед чаҳ дунболи забони кас чун ҷарас уфтад ?

به امید چه دنبال زبان کس چون جرس افتد؟

Хамӯшӣ ба зФрёдӣ ки бефарёдрас уфтад

خموشی به زفریادی که بی فریادرس افتد

Қадам берун манеҳ аз пои хам то дастраси дорӣ

قدم بیرون منه از پای خم تا دسترس داری

Ки аз хамёзаи по , маст дар даст асас уфтад

که از خمیازه پا، مست در دست عسس افتد

Ҷудо аз муршид комил машав комил нигардида

جدا از مرشد کامل مشو کامل نگردیده

Ки ризқ хок мегардад самар чун нимрс уфтад

که رزق خاک می گردد ثمر چون نیمرس افتد

Нагардад харҷи раҳ чун оби борикӣ ки ман дорам ?

نگردد خرج ره چون آب باریکی که من دارم؟

Дар он саҳроӣ бепоён ки сайлоб аз нафас уфтад

در آن صحرای بی پایان که سیلاب از نفس افتد

Наме сӯзади дилӣ бар булбул рангин навой ман

نمی سوزد دلی بر بلبل رنگین نوای من

Магар аз шуълаи овозами оташ дар қафас уфтад

مگر از شعله آوازم آتش در قفس افتد

зи макри худ раҳоӣ нест макори сияҳи дил ро

ز مکر خود رهایی نیست مکار سیه دل را

Ки аввали анкабути хом дар дом магас уфтад

که اول عنکبوت خام در دام مگس افتد

Саломати хоҳӣ аз хори таманно пок кун дил ро

سلامت خواهی از خار تمنا پاک کن دل را

Ки бекораст оҷизи нолии оташ чун ба хас уфтад

که بیکارست عاجز نالی آتش چون به خس افتد

Ба хат зон лаъли шукр бор душвораст дил кандан

به خط زان لعل شکر بار دشوارست دل کندن

Ки тарк шаҳд натавон кард чун даравӣ магас уфтад

که ترک شهد نتوان کرد چون دروی مگس افتد

Ба хомӯшии тавон дар махзани асрори раҳи бурдан

به خاموشی توان در مخزن اسرار ره بردن

Ки гавҳар дар кафи ғаввос аз пос нафас уфтад

که گوهر در کف غواص از پاس نفس افتد

На хурсандӣастгар бастами зФрёду фиғони лаб ро

نه خرسندی است گر بستم زفریاد و فغان لب را

Ки хомаш мешавад мазлӯм чун бедодрас уфтад

که خامش می شود مظلوم چون بی دادرس افتد

Ҷудоӣ нест зон аз ҳам шабу рӯзи марои соиб

جدایی نیست زان از هم شب و روز مرا صائب

Ки аз шабҳои бе поёни ман субҳ аз нафас уфтад

که از شبهای بی پایان من صبح از نفس افتد