Мабодои кофар аз тоқи дили пер Муғон уфтад !

مبادا کافر از طاق دل پیر مغان افتد!

Ки ризқ хок гардад тир чун давр аз камон уфтад

که رزق خاک گردد تیر چون دور از کمان افتد

Ҷудо аз ҳалқаи он зулфи ҳоли дил чаҳ май пурсӣ ?

جدا از حلقه آن زلف حال دل چه می پرسی؟

Чаҳ бошад ҳоли мурғ бепарӣ каз ошён уфтад ?

چه باشد حال مرغ بی پری کز آشیان افتد؟

Маро аз тундхуе ёр тарсанд , азин ғофил

مرا از تندخویی یار ترساند، ازین غافل

Ки аз оташи самандар дар биҳишт ҷовдон уфтад

که از آتش سمندر در بهشت جاودان افتد

зи шарм ӯ нигоҳами дасту по гум кард чун тифлӣ

ز شرم او نگاهم دست و پا گم کرد چون طفلی

Ки чашмаши вақти гул чидан ба чашм боғбон уфтад

که چشمش وقت گل چیدن به چشم باغبان افتد

Расонамгар ба давлат чун ҳумо аз сояи олам ро

رسانم گر به دولت چون هما از سایه عالم را

Ҳамон аз хон қисмат қуръаам бар устихон уфтад

همان از خوان قسمت قرعه ام بر استخوان افتد

зи дасти ҳам рбоиндши сарафрозони бастоне

ز دست هم ربایندش سرافرازان بستانی

Дарин бстонсро чун ток ҳар каси хуш Аннан уфтад

درین بستانسرا چون تاک هر کس خوش عنان افتد

Сироят мекунад оҳи заъифон дар қавии ҳолон

سرایت می کند آه ضعیفان در قوی حالان

Нбхшоид ба шерони барқ чун дар Нитсаатон уфтад

نبخشاید به شیران برق چون در نیستان افتد

Бабр аз танги чашмонгар сари озода май хоҳӣ

ببر از تنگ چشمان گر سر آزاده می خواهی

Ки бо сӯзан чу пайвандад , гиреҳ дар ресмон уфтад

که با سوزن چو پیوندد، گره در ریسمان افتد

Макун бо хоксорони саркашӣ эй шохи гули чандин

مکن با خاکساران سرکشی ای شاخ گل چندین

Ки шамъ аз пурсиши парвона ҳар шаб аз забон уфтад

که شمع از پرسش پروانه هر شب از زبان افتد

з расвоӣ наяндешад дили саргарми ман соиб

ز رسوایی نیندیشد دل سرگرم من صائب

Агар чун меҳри ташти ман збом осмон уфтад

اگر چون مهر طشت من زبام آسمان افتد