намехоҳам ниқоб аз сӯрати аҳвол ман уфтад

نمی خواهم نقاب از صورت احوال من افتد

Ки дар ҷамъияти дилҳо халал аз ҳол ман уфтад

که در جمعیت دلها خلل از حال من افتد

Маро беҳосилӣ бардааст аз ёди чамани пиро

مرا بی حاصلی برده است از یاد چمن پیرا

Магари абрӣ ба фикри сабзаи помол ман уфтад

مگر ابری به فکر سبزه پامال من افتد

Сипеҳр аз хурдаи бинӣ май шуморади донаи рӯзӣ

سپهر از خرده بینی می شمارد دانه روزی

зи печу тоби ғайратгар гиреҳ дар бол ман уфтад

ز پیچ و تاب غیرت گر گره در بال من افتد

Дарин гулзор ҳар касро чу абр аз хок бурдорам

درین گلزار هر کس را چو ابر از خاک بردارم

Заҳри баррагӣ забонӣ гардаду дунбол ман уфтад

زهر برگی زبانی گردد و دنبال من افتد

Тавонам ҳалқаҳо дар гӯш кардани сарфарозон ро

توانم حلقه ها در گوش کردن سرفرازان را

Сари зулфи тугар дар панҷаи иқбол ман уфтад

سر زلف تو گر در پنجه اقبال من افتد

зи сайлоб май гулранг олам мешавад вайрон

ز سیلاب می گلرنگ عالم می شود ویران

зи соқии акс агар дар ҷоми моломол ман уфтад

ز ساقی عکس اگر در جام مالامال من افتد

Ба он гармии кафи афсӯсро бар икдгр соем

به آن گرمی کف افسوس را بر یکدگر سایم

Ки оташ дар саводи номаи аъмол ман уфтад

که آتش در سواد نامه اعمال من افتد

Надорад ақли Меҳдӣ дар хури кӯҳи шикваи ман

ندارد عقل مهدی در خور کوه شکوه من

Магари симурғи ишқ ӯ ба фикри зол ман уфтад

مگر سیمرغ عشق او به فکر زال من افتد

зи ваҳшат май занам бар кӯчаи девонагии соиб

ز وحشت می زنم بر کوچه دیوانگی صائب

Бғир аз санги Тифлон ҳар ки дар дунбол ман уфтад

بغیر از سنگ طفلان هر که در دنبال من افتد