зи ҷӯши мағзи ҳрдм аз серум дастор ме уфтад

ز جوش مغز هردم از سرم دستار می‌افتد

Каф андозад ба соҳили баҳр чун саршор ме уфтад

کف اندازد به ساحل بحر چون سرشار می‌افتد

Ба бекорӣ баровардам зи кори худ ҷаҳонӣ ро

به بیکاری برآوردم ز کار خود جهانی را

Аҷаб сирӣаст чун девона дар бозор ме уфтад

عجب سیری است چون دیوانه در بازار می‌افتد

Ҷунун то ҳаст ноқиси кӯҳу саҳро вусъатӣ дорад

جنون تا هست ناقص کوه و صحرا وسعتی دارد

Шавад зиндони биёбон чун ҷунун саршор ме уфтад

شود زندان بیابان چون جنون سرشار می‌افتد

Қабули тарбият дар ҳар каф хокӣ наме бошад

قبول تربیت در هر کف خاکی نمی‌باشد

Вагарнаи партави хуршед бар девор ме уфтад

وگرنه پرتو خورشید بر دیوار می‌افتد

Марои дили бастагӣ дар қайди зиндон фалак дорад

مرا دل‌بستگی در قید زندان فلک دارد

Бурун ноед зи сӯзан чун гиреҳ бар тор ме уфтад

برون ناید ز سوزن چون گره بر تار می‌افتد

Машав аз ҷунбиши мижгон гирд олуд ӯ ғофил

مشو از جنبش مژگان گرد آلود او غافل

Ки теғи хоксорони сахти лангар дор ме уфтад

که تیغ خاکساران سخت لنگر دار می‌افتد

Дилирогар ба фарёдоварӣ аҳли дилӣ , варна

دلی را گر به فریاد آوری اهل دلی، ورنه

з ҳар нолидании овоза дар кҳсор ме уфтад

ز هر نالیدنی آوازه در کهسار می‌افتد

Дар айёми тавоноӣ ба нашутур чашм май судам

در ایام توانایی به نشتر چشم می سودم

Кунун аз сояи мижгон ба чашм хор ме уфтад

کنون از سایه مژگان به چشم خار می‌افتد

Видоъ охират кунгар ба дунёи моилии соиб

وداع آخرت کن گر به دنیا مایلی صائب

Ки ҳар ҷониб ки моил мешавад девор ме уфтад

که هر جانب که مایل می‌شود دیوار می‌افتد