Дили санг аз шикасти донаи ман об ме гардад

دل سنگ از شکست دانه من آب می‌گردد

зи ъоҷзнолии ман Асия гирдоб ме гардад

ز عاجزنالی من آسیا گرداب می‌گردد

Зболи афшонии парвона май резами зи якдигар

زبال افشانی پروانه می‌ریزم ز یکدیگر

Сиришки шамъ дар вайронаам сайлоб ме гардад

سرشک شمع در ویرانه‌ام سیلاب می‌گردد

Зулоли ҷӯйбори теғ ӯ хосиятӣ дорад

زلال جویبار تیغ او خاصیتی دارد

Ки ҳаркас мегузорад сар дар ӯ сероб ме гардад

که هرکس می‌گذارد سر در او سیراب می‌گردد

Сеӣ сарвӣ ки ман чун соя май гирдам ба дунболаш

سهی سروی که من چون سایه می‌گردم به دنبالش

Замин чун осмон аз ҷилвааш бетоб ме гардад

زمین چون آسمان از جلوه‌اش بی‌تاب می‌گردد

Ба он мӯии миён аз печу тоб умедҳо дорам

به آن موی میان از پیچ و تاب امیدها دارم

Ки мегардад яке чун риштаҳо ҳамтоб ме гардад

که می‌گردد یکی چون رشته‌ها همتاب می‌گردد

Мапӣч аз хоксории сар , ки ҳаркас аз сари рағбат

مپیچ از خاکساری سر، که هرکس از سر رغبت

Ба ин девори пушт худ диҳад миҳроб ме гардад

به این دیوار پشت خود دهد محراب می‌گردد

зи навмидии гули умеди об ва ранг ме гирад

ز نومیدی گل امید آب و رنگ می‌گیرد

Ки аз лаби тишнагии тбхолаҳҳо сероб ме гардад

که از لب‌تشنگی تبخاله‌ها سیراب می‌گردد

Ба ин сомон нахоҳад монад доими чархи дулобӣ

به این سامان نخواهد ماند دایم چرخ دولابی

Шавад вайрони дукони ҳарки аз дулоб ме гардад

شود ویران دکان هرکه از دولاب می‌گردد

Манам он моҳии ҳайрони дарин дарёӣ бе поён

منم آن ماهی حیران درین دریای بی‌پایان

Ки аз хушкии нафас дар коми ман қуллоб ме гардад

که از خشکی نفس در کام من قلاب می‌گردد

Надорад ҳеҷ кас чун абри ойини саховат ро

ندارد هیچ کس چون ابر آیین سخاوت را

Ки гавҳар мефишонду зи хиҷолат об ме гардад

که گوهر می‌فشاند و ز خجالت آب می‌گردد

Ба бе баррагии қаноат бо дил бедор кун соиб

به بی‌برگی قناعت با دل بیدار کن صائب

Ки асбоби фароғати пардаҳои хоб ме гардад

که اسباب فراغت پرده‌های خواب می‌گردد