Гаронӣ мекунад бар тан чу сар беҷӯш ме гардад
گرانی می‌کند بر تن چو سر بی‌جوش می‌گردد
Сабу чун холӣ аз май гашти бор дӯш ме гардад
سبو چون خالی از می گشت بار دوش می‌گردد
зи нур орият бигузар ки шамъи моҳи тобон ро
ز نور عاریت بگذر که شمع ماه تابان را
Агар садбор равшан мекунӣ хомӯш ме гардад
اگر صدبار روشن می‌کنی خاموش می‌گردد
Дар он маҳфили гул аз кайфият май ме тавон чидан
در آن محفل گل از کیفیت می می‌توان چیدن
Ки соқии пештар аз дигарон мадҳуш ме гардад
که ساقی پیشتر از دیگران مدهوش می‌گردد
Хатар бисёр дорад дар камӣни ҳамвории душман
خطر بسیار دارد در کمین همواری دشمن
зи саг ғофил машав зинҳор чун хомӯш ме гардад
ز سگ غافل مشو زنهار چون خاموش می‌گردد
Дар он гулшан ки май дар ҷоми резади масти нози ман
در آن گلشن که می در جام ریزد مست ناز من
Фиғони булбулони гулбонг нўшонўш ме гардад
فغان بلبلان گلبانگ نوشانوش می‌گردد
Надорад хоксорӣ бо бузургии ҷанг дар машраб
ندارد خاکساری با بزرگی جنگ در مشرب
Ки дар кӯии Муғони гардуни сабу бар дӯш ме гардад
که در کوی مغان گردون سبو بر دوش می‌گردد
зи хиҷлати тавқи қамарии доми зер хок хоҳад шуд
ز خجلت طوق قمری دام زیر خاک خواهد شد
Агар сарви чаман бо қоматаши ҳам дӯш ме гардад
اگر سرو چمن با قامتش هم‌دوش می‌گردد
На бедардӣастгар ашкам ба чашм тар наме ояд
نه بی‌دردی است گر اشکم به چشم تر نمی‌آید
Чу оташ тунд уфтад , оби сарф ҷӯш ме гардад
چو آتش تند افتد، آب صرف جوش می‌گردد
Қаноат кун , каз ин гулшан ба бӯеи ҳарки қонеъ шуд
قناعت کن، کز این گلشن به بویی هرکه قانع شد
Чу занбӯри асали кошонааш пурнӯш ме гардад
چو زنبور عسل کاشانه‌اش پرنوش می‌گردد
Аз ани моҳ аз тамомӣ мегузорад рӯй дар нуқсон
از ان ماه از تمامی می‌گذارد روی در نقصان
Ки доими хирман ӯ сарфи як оғӯш ме гардад
که دایم خرمن او صرف یک آغوش می‌گردد
Марои боғ ва баҳорӣ нест ғайр аз буии дарвешӣ
مرا باغ و بهاری نیست غیر از بوی درویشی
Дили бемори ман аз коҳгл биҳуш ме гардад
دل بیمار من از کاهگل بیهوش می‌گردد
Машав бо прдлии эмини зи хасми нотавони соиб
مشو با پردلی ایمن ز خصم ناتوان صائب
Ки аз андаки насимии баҳри ҷавшан пӯш ме гардад
که از اندک نسیمی بحر جوشن‌پوش می‌گردد