Хуши он раҳрав ки доим чун фалак бар хеш ме гардад

خوش آن رهرو که دایم چون فلک بر خویش می گردد

Ки бар худ ҳар ки гардад беш , шавқаш беш ме гардад

که بر خود هر که گردد بیش، شوقش بیش می گردد

Муҷарради шӯ ки барқ бемурувват бо ҷҳонсўзӣ

مجرد شو که برق بی مروت با جهانسوزی

Збии баррагии чароғи хона дарвеш ме гардад

زبی برگی چراغ خانه درویش می گردد

Ба қисмат сулҳ кун зинҳор аз ҷамъияти дунё

به قسمت صلح کن زنهار از جمعیت دنیا

Ки оби гавҳар аз дарё на кам на беш ме гардад

که آب گوهر از دریا نه کم نه بیش می گردد

Махӯр чун содаи лавҳон рӯй дасти неъмати алвон

مخور چون ساده لوحان روی دست نعمت الوان

Ки раги зини хӯни фосиди шоҳроҳ неш ме гардад

که رگ زین خون فاسد شاهراه نیش می گردد

Машав зинҳори ғофил аз варақи гирдонеи дунё

مشو زنهار غافل از ورق گردانی دنیا

Ки асбоби фароғати моя ташвиш ме гардад

که اسباب فراغت مایه تشویش می گردد

Чаро аз норасоӣҳои толеъ дилгарон бошам ?

چرا از نارساییهای طالع دلگران باشم؟

Ки аз битоқтии хӯн дар раги ман неш ме гардад

که از بیطاقتی خون در رگ من نیش می گردد

Нашуд ҳоли дили маҷрӯҳи ман бар ҳеҷ каси равшан

نشد حال دل مجروح من بر هیچ کس روشن

Ки хат жулида мебошад қалам чун риш ме гардад

که خط ژولیده می باشد قلم چون ریش می گردد

Турои дил вопасӣ дорад замини гири гронҷонӣ

ترا دل واپسی دارد زمین گیر گرانجانی

Вагарнаи садҳазорони раҳнамо дар пеш ме гардад

وگرنه صدهزاران رهنما در پیش می گردد

Маро зон гӯшаи майхона афтодааст хуши соиб

مرا زان گوشه میخانه افتاده است خوش صائب

Ки ҳар каси пои худ дар вай наад бихўиш ме гардад

که هر کس پای خود در وی نهد بیخویش می گردد