Дили ёқӯтро хӯн мекунад лаъли сухангӯят

دل یاقوت را خون می کند لعل سخنگویت

Қаламҳо синаи чок аз хати райҳон ту ме гардад

قلمها سینه چاک از خط ریحان تو می گردد

Чаҳ андом латифаст ин ки гул бо он сбкрўҳӣ

چه اندام لطیف است این که گل با آن سبکروحی

Нафаси дуздида дар чоки гиребон ту ме гардад

نفس دزدیده در چاک گریبان تو می گردد

Таъаҷҷуб нестгар парвона дар берун дар сӯзад

تعجب نیست گر پروانه در بیرون در سوزد

Ки шамъи куштаи равшан дар шабистон ту ме гардад

که شمع کشته روشن در شبستان تو می گردد

Агарчӣ нест нозу неъмати ҳасани турои поён

اگرچه نیست ناز و نعمت حسن ترا پایان

Дил худ мехӯрд ҳар кас ки меҳмон ту ме гардад

دل خود می خورد هر کس که مهمان تو می گردد

Ту каз ҳар ҷилвае бар ҳам зании малики ду олам ро

تو کز هر جلوه ای بر هم زنی ملک دو عالم را

Куҷои вайронии мо гирди домон ту мегардад ?

کجا ویرانی ما گرد دامان تو می گردد؟

Саводи чашмҳо аз серума мегардид агар равшан

سواد چشمها از سرمه می گردید اگر روشن

Сухангӯи серума аз чашми схндон ту ме гардад

سخنگو سرمه از چشم سخندان تو می گردد

Ба фарёд оварад хунобааш дарёии оташ ро

به فریاد آورد خونابه اش دریای آتش را

Чунингар дили нмксўд аз намакдон ту ме гардад

چنین گر دل نمکسود از نمکدان تو می گردد

Сулаймони вор агарсозӣ ҳаворо зердасти худ

سلیمان وار اگر سازی هوا را زیردست خود

Фалак чун ҳалқаи хотам ба фармон ту ме гардад

فلک چون حلقه خاتم به فرمان تو می گردد

Суханҳои ту соиб аз ҳақиқати баҳра Эй дорад

سخنهای تو صائب از حقیقت بهره ای دارد

Ки ориф мешавад ҳар кас ба девон ту ме гардад

که عارف می شود هر کس به دیوان تو می گردد

Нагардад ашк дар чашмӣ ки ҳайрон ту ме гардад

نگردد اشک در چشمی که حیران تو می گردد

Ки оби устода аз сарви хиромон ту ме гардад

که آب استاده از سرو خرامان تو می گردد