з болидани турои ҳрдми либосӣ тоза ме гардад

ز بالیدن ترا هردم لباسی تازه می‌گردد

Нагунҷад дар қабои ҳасанӣ ки беандоза ме гардад

نگنجد در قبا حسنی که بی‌اندازه می‌گردد

Киро эй ғунчаи лаби ин лаъл мегаванаст аз хубон ?

که را ای غنچه‌لب این لعل میگون است از خوبان؟

Ки сад барг аз тамошояши гул хамёза ме гардад

که صد برگ از تماشایش گل خمیازه می‌گردد

Набошад лолае ҳоҷати ҷигаргоҳи Бадахшон ро

نباشد لاله‌ای حاجت جگرگاه بدخشان را

Куҷои рухсор ӯ миннатпазир аз ғоза мегардад ?

کجا رخسار او منت‌پذیر از غازه می‌گردد؟

зи хат ҳар чанд шуд зеру зибри маҷмӯъаи ҳасанат

ز خط هر چند شد زیر و زبر مجموعه حسنت

Ҳамон аз тоқи абрӯии ту имон тоза ме гардад

همان از طاق ابروی تو ایمان تازه می‌گردد

Ба даъвии лаб гушӯдан медиҳад ёд аз тиҳии мағзӣ

به دعوی لب گشودن می‌دهد یاد از تهی‌مغزی

Ки чун хами холӣ аз мешуд баландовоза ме гардад

که چون خُم خالی از می شد بلندآوازه می‌گردد

Азизии ҳаркиро дар Миср ҳастӣ аз сафар ояд

عزیزی هرکه را در مصر هستی از سفر آید

Марои доғи дил гум гашта аз нав тоза ме гардад

مرا داغ دل گم‌گشته از نو تازه می‌گردد

Марогар хандае чун ғунча дар солӣ шавад рӯзӣ

مرا گر خنده‌ای چون غنچه در سالی شود روزی

Ба лаб то аз таҳ дил мерасад хамёза ме гардад

به لب تا از ته دل می‌رسد خمیازه می‌گردد

зи ошиқи ҳасан соиб мешавад машҳур дар хӯбӣ

ز عاشق حسن صائب می‌شود مشهور در خوبی

Гулистонии зи як булбули баланд овоза ме гардад

گلستانی ز یک بلبل بلند آوازه می‌گردد