На танҳо аз нишот май лаб ҷонона ме хандад

نه تنها از نشاط می، لب جانانه می‌خندد

Ки сар то пой ӯ чун шохи гул мастона ме хандад

که سر تا پای او چون شاخ گل، مستانه می‌خندد

Чаҳ парво дорад аз санги маломат ҳар ки маҷнӯн шуд ?

چه پروا دارد از سنگ ملامت هر که مجنون شد؟

Ки Кебеки маст дар кҳсорҳо мастона ме хандад

که کبک مست در کهسارها مستانه می‌خندد

Зхҷлт мекунад сад перҳантар гиряи талхаш

ز خجلت می‌کند صد پیرهن تر، گریه‌ی تلخش

Дарин гулзор чу гул ҳар ки бидрдонаҳ ме хандад

در این گلزار چون گل هر که بی‌دَردانه می‌خندد

намегардад дили огоҳи шод аз ъушрати дунё

نمی‌گردد دل آگاه، شاد از عشرت دنیا

Дарин мотами саро ё Тифл ё девона ме хандад

در این ماتم سرا، یا طفل یا دیوانه می‌خندد

Шуд аз ашки пушаймонии шафақи гавани субҳро доман

شد از اشک پشیمانی، شفق‌گون صبح را دامن

Сазои он ки аз ғифлати дарин ғмхонаҳ ме хандад

سزای آن که از غفلت در این غم‌خانه می‌خندد

Ҳубоби осо ба бод бениёзӣ медиҳад сар ро

حباب آسا به باد بی‌نیازی می‌دهد سر را

Дарин дарёи сабки ақлӣ ки бибоконаҳ ме хандад

در این دریا سبک‌عقلی که بی‌باکانه می‌خندد

Зғрбт май кушояди уқдаи дили тангдастон ро

ز غربت می‌گشاید عقده‌ی دل، تنگ‌دستان را

Чу давр аз турра шамшод гардад шона ме хандад

چو دور از طُرّه‌‌ی شمشاد گردد شانه، می‌خندد

Нишоти хоҷаи ғофил буд аз ҷамъи симу зар

نشاطِ خواجه‌ی غافل بوَد از جمع سیم و زر

Ки аз болои ганҷи ин ҷғд дар вайрона ме хандад

که از بالای گنج، این جغد در ویرانه می‌خندد

Агар хораст , агар гул , моя хушҳоле дорад

اگر خارست، اگر گل، مایه‌ی خوشحالیی دارد

Калиду қуфли ин манзил ба як дандона ме хандад

کلید و قفل این منزل به یک دندانه می‌خندد

На аз шодӣаст , бар вазъи ҷаҳонаш ханда ме ояд

نه از شادی است، بر وضع جهانش خنده می‌آید

Дарин ибрати сарои соиб агар фарзона ме хандад

درین عبرت‌سرا، صائب! اگر فرزانه می‌خندد