Фориғаст аз сайри гули маҷнӯни саргардони мо

فارغ است از سیر گل مجنون سرگردان ما

Нақши пои ноқа Лайлӣаст гулрезони мо

نقش پای ناقه لیلی است گلریزان ما

Файзи мо девонагон кам нест аз абри баҳор

فیض ما دیوانگان کم نیست از ابر بهار

Хӯшаи бандади донаи занҷир дар зиндони мо

خوشه بندد دانه زنجیر در زندان ما

То насузад тухми дилҳоро ниФшонд ба хок

تا نسوزد تخم دلها را نیفشاند به خاک

Доғ дорад абрро трдстии деҳқони мо

داغ دارد ابر را تردستی دهقان ما

Аз таровати сояаш мироби гулшан ҳо шавад

از طراوت سایه اش میراب گلشن ها شود

Набз ҳар хорӣ ки гирад дидаи гирёни мо

نبض هر خاری که گیرد دیده گریان ما

Чун садаф дар доман мо нест ҷуз дар ятем

چون صدف در دامن ما نیست جز در یتیم

Вақти абрии хуш ки бармеи хезад аз домони мо

وقت ابری خوش که برمی خیزد از دامان ما

намекашад дар хоку хӯн аз таъна бе тоқатӣ

می کشد در خاک و خون از طعنه بی طاقتی

Дидаи қурбониёнро дидаи ҳайрони мо

دیده قربانیان را دیده حیران ما

Ҷавҳари ойӣнаи могар намояди хеш ро

جوهر آیینه ما گر نماید خویش را

Таҳта аз болу пар тӯтӣ шавад дукони мо

تخته از بال و پر طوطی شود دکان ما

Сабзаи хобида мо мезанад паҳлу ба чарх

سبزه خوابیده ما می زند پهلو به چرخ

Сарв кӯтоҳӣаст умри Хизр аз бустони мо

سرو کوتاهی است عمر خضر از بستان ما

Аз баридани панҷаи хуршед ва ма дорад хатар

از بریدن پنجه خورشید و مه دارد خطر

Гар бурун ояд зи хилвати Юсуфи канъони мо

گر برون آید ز خلوت یوسف کنعان ما

Аз каманди мо нигоринаст доими соқи арш

از کمند ما نگارین است دایم ساق عرش

Осмон , гардӣаст аз фикри сабки ҷавлони мо

آسمان، گردی است از فکر سبک جولان ما

Кист гардун то тавонад ҳам набарди мо шудан ?

کیست گردون تا تواند هم نبرد ما شدن؟

Зуҳра шерон фишонд об дар майдони мо

زهره شیران فشاند آب در میدان ما

Таҳта натавон кард аз киштии дукони баҳр ро

تخته نتوان کرد از کشتی دکان بحر را

Хоб ҳайҳотаст пӯшади дидаи гирёни мо

خواب هیهات است پوشد دیده گریان ما

наме тавон аз синаи равшани замирон ҷамъ кард

می توان از سینه روشن ضمیران جمع کرد

Гар бишӯяд осмони сангдили девони мо

گر بشوید آسمان سنگدل دیوان ما

Файзи мо бар соликони ташнаи лаб пӯшида нест

فیض ما بر سالکان تشنه لب پوشیده نیست

намедурахшад аз сиёҳии чашмаи ҳайвони мо

می درخشد از سیاهی چشمه حیوان ما

Айб , соиб мешавад дар чашми поки мо ҳунар

عیب، صائب می شود در چشم پاک ما هنر

Девро Юсуфи намояди пилаи мизони мо

دیو را یوسف نماید پله میزان ما

Хониш
ғзл шморҳ 290 — прӣ соткнӣ ъндлӣб ⬇