Куҷои рухсор ӯ тоби нигоҳ ошно дорад ?

کجا رخسار او تاب نگاه آشنا دارد؟

Ки он гули хор дар пероҳан аз нашав ва намо дорад

که آن گل خار در پیراهن از نشو و نما دارد

Яке сад шуд фурӯғи он лаби лаъл аз ғубори хат

یکی صد شد فروغ آن لب لعل از غبار خط

Ки аз гирди ятемии чеҳраи гавҳар сафо дорад

که از گرد یتیمی چهره گوهر صفا دارد

Ба тирӣ эй камони абрӯ нишон кун устихонам ро

به تیری ای کمان ابرو نشان کن استخوانم را

Ки аз ҳар гӯшае дар чошнии чандин ҳумо дорад

که از هر گوشه ای در چاشنی چندین هما دارد

Мҷу рӯй дил аз ойӣнаи рӯйон бо туҳидастӣ

مجو روی دل از آیینه رویان با تهیدستی

Ки аз шабнами гули ин боғи чашм рӯнамо дорад

که از شبنم گل این باغ چشم رونما دارد

Аз ани рӯзӣ ки чун гул дид он чоки гиребон ро

از ان روزی که چون گل دید آن چاک گریبان را

Збўии перҳан дар перҳани ахгар сабо дорад

زبوی پیرهن در پیرهن اخگر صبا دارد

Пушаймонӣ ба гирди хотираш ҳаргиз наме гардад

پشیمانی به گرد خاطرش هرگز نمی گردد

Чунин сангини дилии даврон кам фурсат куҷо дорад ?

چنین سنگین دلی دوران کم فرصت کجا دارد؟

Табассум мекунӣ дар рӯзгори хат , наме доне

تبسم می کنی در روزگار خط، نمی دانی

Ки ин шоми сияҳи субҳи қиёмат дар қафо дорад

که این شام سیه صبح قیامت در قفا دارد

Машав ғофили здўрони хати по дар рикоб ӯ

مشو غافل زدوران خط پا در رکاب او

Ки он райҳони сероб аз гули оташи зер по дорад

که آن ریحان سیراب از گل آتش زیر پا دارد

Ба фикри мо фаромӯшони по дар гул куҷо уфтад ?

به فکر ما فراموشان پا در گل کجا افتد؟

Ки дар ҳар гӯшае чашми ту чандин ошно дорад

که در هر گوشه ای چشم تو چندین آشنا دارد

Макун дар роҳ ӯ андеша аз торикии савдо

مکن در راه او اندیشه از تاریکی سودا

Ки аз ҳар лолае маҷнӯни чароғии зер по дорад

که از هر لاله ای مجنون چراغی زیر پا دارد

Сияҳи чашмӣ ки дар ойӣна аз тамкин наме бинад

سیه چشمی که در آیینه از تمکین نمی بیند

Ғами навмидӣу маҳрӯмии соиб куҷо дорад ?

غم نومیدی و محرومی صائب کجا دارد؟