Набард аз синаи ман гирди кулуфти гардиши соғар

نبرد از سینه من گرد کلفت گردش ساغر

Чаҳ занг аз хотири ман гардиш афлок бардорад ?

چه زنگ از خاطر من گردش افلاک بردارد؟

Забони даъвии тӯфон , равое он қадр дорад

زبان دعوی طوفان، روایی آنقدر دارد

Ки ошиқи остин аз дидаи намнок бар дорад

که عاشق آستین از دیده نمناک بر دارد

Бағали вокрдаҳ чун захм аз ҷигари хӯнам ба роҳ уфтад

بغل واکرده چون زخم از جگر خونم به راه افتد

Ба қасди хӯни ман чун теғи он бибок бардорад

به قصد خون من چون تیغ آن بیباک بردارد

Надорам фурсати хоридни сари ман змстиҳо

ندارم فرصت خاریدن سر من زمستیها

Магари дастӣ ба узри ғифлати ман ток бардорад

مگر دستی به عذر غفلت من تاک بردارد

Садаф аз поки чашмии соиб аз гавҳар лаболаб шуд

صدف از پاک چشمی صائب از گوهر لبالب شد

Зрўии поки хубони баҳраи чашм пок бардорад

زروی پاک خوبان بهره چشم پاک بردارد

Маро аз хок кӣ он қомат чолок бардорад ?

مرا از خاک کی آن قامت چالاک بردارد؟

Ки нахли саркаш ӯ сояро аз хок бардорад

که نخل سرکش او سایه را از خاک بردارد

Киро дорам ғубории зини дили ғамнок бар дорад ?

که را دارم غباری زین دل غمناک بر دارد؟

Магари сайлоби ин ғмхонаҳро аз хок бардорад

مگر سیلاب این غمخانه را از خاک بردارد

Сувидои дил оташ шуд аз ҳайрати сапанди ӣнҷо

سویدای دل آتش شد از حیرت سپند اینجا

Касе чун чашм аз ани рухсор отшнок бардорад ?

کسی چون چشم از ان رخسار آتشناک بردارد؟

Мадор аз чархи чашми мардумӣ кин шуълаи саркаш

مدار از چرخ چشم مردمی کاین شعله سرکش

Ба хокистари нишонд ҳар киро аз хок бардорад

به خاکستر نشاند هر که را از خاک بردارد

Дили девонаи ман сина аз ғайрат сипар созад

دل دیوانه من سینه از غیرت سپر سازد

Ба қасд ҳар ки теғи он ғамза бибок бардорад

به قصد هر که تیغ آن غمزه بیباک بردارد

Агар сайди ҳарамро чашм бар фитрок ӯ уфтад

اگر صید حرم را چشم بر فتراک او افتد

Нахоҳад чашми худ зон ҳалқа фитрок бардорад

نخواهد چشم خود زان حلقه فتراک بردارد

Чунон бошад ки аз ёқӯби Юсуфро ҷудо созад

چنان باشد که از یعقوب یوسف را جدا سازد

Маро ҳар каси ғамӣ аз хотир ғамнок бардорад

مرا هر کس غمی از خاطر غمناک بردارد

Чу ишқ афтод комил , мекунад бе орзӯи дил ро

چو عشق افتاد کامل، می کند بی آرزو دل را

Ки оташи худ зроаҳи худ хас ва хошок бардорад

که آتش خود زراه خود خس و خاشاک بردارد

Азин кӯтоҳи дастон во нашуд ин уқдаи мушкил

ازین کوتاه دستان وا نشد این عقده مشکل

Ки то ин пунбаро аз шиша афлок бардорад ?

که تا این پنبه را از شیشه افلاک بردارد؟