Ману ҳасанӣ ки нили чашми захм аз осмон дорад

من و حسنی که نیل چشم زخم از آسمان دارد

Кунад дар ломакони ҷавлон ва дар ҳар дил макон дорад

کند در لامکان جولان و در هر دل مکان دارد

Чисони маҷнӯн назар бардорад аз чашми ғизолонаш ?

چسان مجنون نظر بردارد از چشم غزالانش؟

Ки гургаши ҳасани Юсуфи корвон дар корвон дорад

که گرگش حسن یوسف کاروان در کاروان دارد

Дарин маҳфили збхти сабз , гул равшандилӣ чӣанд

درین محفل زبخت سبز، گل روشندلی چیند

Ки чун шамъ аз гудози ҷисми худ об равон дорад

که چون شمع از گداز جسم خود آب روان دارد

Набошадгар ватан , ғурбат гуворо мешавад бар дил

نباشد گر وطن، غربت گوارا می شود بر دل

Қафасро танг бар ман хорхор ошён дорад

قفس را تنگ بر من خارخار آشیان دارد

Напардозад ба Лайлии ҳайрати маҷнӯни дарин водӣ

نپردازد به لیلی حیرت مجنون درین وادی

Ки пурвои сару сомон , ки фикр хонимон дорад ?

که پروای سر و سامان، که فکر خانمان دارد؟

Ба лангар ме тавон гули чиди азин дарёии пуршӯраш

به لنگر می توان گل چید ازین دریای پرشورش

Вагарнаи киштии мо болу пар аз бодбон дорад

وگرنه کشتی ما بال و پر از بادبان دارد

Збидрдии мадонгар ошиқи содиқ буд хандон

زبیدردی مدان گر عاشق صادق بود خندان

Ки субҳ аз партави хуршеди таб дар устихон дорад

که صبح از پرتو خورشید تب در استخوان دارد

ЗҳрФ рост месӯзанд доими расатони соиб

زحرف راست می سوزند دایم راستان صائب

Ки субҳи содиқ аз хуршеди оташ дар даҳон дорад

که صبح صادق از خورشید آتش در دهان دارد