Самандари доғҳо аз оташи рухсор ӯ дорад

سمندر داغها از آتش رخسار او دارد

Куҷои ёқӯти тоби гармии бозор ӯ дорад

کجا یاقوت تاب گرمی بازار او دارد

На танҳо нуқта хокаст чун ноқавси азуи нолон

نه تنها نقطه خاک است چون ناقوس ازو نالان

Ки чарх аз каҳкашони ҳам бар камари зуннор ӯ дорад

که چرخ از کهکشان هم بر کمر زنار او دارد

Ба теғи кӯҳи хӯни хешро чун лола май резад

به تیغ کوه خون خویش را چون لاله می ریزد

Збси Кебеки хиромони хиҷлат аз рафтор ӯ дорад

زبس کبک خرامان خجلت از رفتار او دارد

Зхт сабз дорад тӯтӣони хуши сухан бо худ

زخط سبز دارد طوطیان خوش سخن با خود

Куҷои пурвои тӯтии лаъли шкрбор ӯ дорад ?

کجا پروای طوطی لعل شکربار او دارد؟

Чаҳ ҳоҷати шабнами бегонаи гулзори илоҳиро ?

چه حاجت شبنم بیگانه گلزار الهی را؟

Назар бар зебу зинат кӣ гули рухсор ӯ дорад ?

نظر بر زیب و زینت کی گل رخسار او دارد؟

Магари пӯшидаи чашмӣ даст гирад пери канъон ро

مگر پوشیده چشمی دست گیرد پیر کنعان را

Дарин гулшан ки ҳасани Юсуфӣ ҳар хор ӯ дорад

درین گلشن که حسن یوسفی هر خار او دارد

Зсрўи хўшхром ӯ ки ғофил метавонад шуд ?

زسرو خوشخرام او که غافل می تواند شد؟

Ки дили таълим аз худ рафтан аз рафтор ӯ дорад

که دل تعلیم از خود رفتن از رفتار او دارد

Гиребон чок созад чун май пурзӯри мино ро

گریبان چاک سازد چون می پرزور مینا را

Ба хӯн ҳар ки рағбати ғамзаи хунхор ӯ дорад

به خون هر که رغبت غمزه خونخوار او دارد

Нахоҳад рахнаи захм намоён монад дар дилҳо

نخواهد رخنه زخم نمایان ماند در دلها

Агар ин чошнии ширинии гуфтор ӯ дорад

اگر این چاشنی شیرینی گفتار او دارد

Дили равшан ба дастовар агар дидор май хоҳӣ

دل روشن به دست آور اگر دیدار می خواهی

Ки ин ойӣнаи тоби ҷилваи дидор ӯ дорад

که این آیینه تاب جلوه دیدار او دارد

Маро бекор донад ақли короФзо , наме донад

مرا بیکار داند عقل کارافزا، نمی داند

Ки ҳар касро ба кории ғамзаи пуркор ӯ дорад

که هر کس را به کاری غمزه پرکار او دارد

Нигараданд зхўршиди қиёмат рӯй худ соиб

نگرداند زخورشید قیامت روی خود صائب

Харидорӣ ки доғи гармии бозор ӯ дорад

خریداری که داغ گرمی بازار او دارد