Чаҳ парвои доғи ман аз дидаҳои шӯр медорад ?

چه پروا داغ من از دیده های شور می دارد؟

Чаҳ бок аз домани афшонии чароғ тавр медорад ?

چه باک از دامن افشانی چراغ طور می دارد؟

Аз ани лабҳои нави хат ме тавон пӯшеди чашм , аммо

از ان لبهای نو خط می توان پوشید چشم، اما

Дили маҷрӯҳи мо ҳақи намак манзур ме дорад

دل مجروح ما حق نمک منظور می دارد

Здл бурдан нагардад сайр дар айёми хати холаш

زدل بردن نگردد سیر در ایام خط خالش

Ки чун ин дона гардад сабзи ҳирс мӯр ме дорад

که چون این دانه گردد سبز حرص مور می دارد

Марои зер ва зибр магузор дар хоки фаромӯшон

مرا زیر و زبر مگذار در خاک فراموشان

Ки гирди домании ин хонаро маъмур ме дорад

که گرد دامنی این خانه را معمور می دارد

Куҷо ҳар хом дастӣ метавонад панҷа зад бо ман ?

کجا هر خام دستی می تواند پنجه زد با من؟

Самандари даст бар оташи маро аз давр ме дорад

سمندر دست بر آتش مرا از دور می دارد

Тавон ширин ба чашм халқ шуд аз дрдмндиҳо

توان شیرین به چشم خلق شد از دردمندیها

Дили пуррахна , шани хона занбӯр ме дорад

دل پررخنه، شان خانه زنبور می دارد

Набошад монеъии парвонаро дар гирди сргштн

نباشد مانعی پروانه را در گرد سرگشتن

Знздикии марои поси адаб маҳҷӯр ме дорад

زنزدیکی مرا پاس ادب مهجور می دارد

Ба сарбозии илми шӯ то ҳаёти ҷовдони ёбӣ

به سربازی علم شو تا حیات جاودان یابی

Ки чӯби дор бар пои роят Мансур ме дорад

که چوب دار بر پا رایت منصور می دارد

Ба бе баррагии тавон мақҳур кардани нафаси саркаш ро

به بی برگی توان مقهور کردن نفس سرکش را

Ки ин макораро бечодар мастур ме дорад

که این مکاره را بی چادری مستور می دارد

Марон аз кӯии худ эй сангдили зинҳори соиб ро

مران از کوی خود ای سنگدل زنهار صائب را

Ки булбули гулшани хомӯшро пуршӯр ме дорад

که بلبل گلشن خاموش را پرشور می دارد