Фурӯғи дили маро аз нури меҳру ма ғанӣ дорад

فروغ دل مرا از نور مهر و مه غنی دارد

Нахоҳад шамъи дигар ҳар киро дил равшанӣ дорад

نخواهد شمع دیگر هر که را دل روشنی دارد

Макун давр аз ҳарими худ дили саргаштаи мо ро

مکن دور از حریم خود دل سرگشته ما را

Ки ин парвона ҳамчун шамъи чандин куштанӣ дорад

که این پروانه همچون شمع چندین کشتنی دارد

Маро дорад забони чарби сайр аз неъмати алвон

مرا دارد زبان چرب سیر از نعمت الوان

Нахоҳад нонхўрш ҳар кас ки нон равғанӣ дорад

نخواهد نانخورش هر کس که نان روغنی دارد

Мгир аз ҷои сабки паймонаи хунобаи навашон ро

مگیر از جا سبک پیمانه خونابه نوشان را

Ки ҳар мавҷии азуи зўркмони сад манӣ дорад

که هر موجی ازو زورکمان صد منی دارد

Тани осонии мҷу эй содаи дил аз маснади давлат

تن آسانی مجو ای ساده دل از مسند دولت

Ки дар ҳар бахяи захми сӯзании ин сӯзанӣ дорад

که در هر بخیه زخم سوزنی این سوزنی دارد

Ҳазар кун аз май пурзӯри ишқ эй ақли кӯтаҳи байн

حذر کن از می پرزور عشق ای عقل کوته بین

Ки ҳар баррагии зтокши панҷа широФкнӣ дорад

که هر برگی زتاکش پنجه شیرافکنی دارد

Машав дар рӯзгори давлат аз афтодагони ғофил

مشو در روزگار دولت از افتادگان غافل

Ба пеши по назар кун то чароғат равшанӣ дорад

به پیش پا نظر کن تا چراغت روشنی دارد

Збими хуй ӯ оҳ аз дилам берун наме ояд

زبیم خوی او آه از دلم بیرون نمی آید

Сиёҳи ин хонаи дарбастаро беравзанӣ дорад

سیاه این خانه دربسته را بی روزنی دارد

Зқҳти парда пӯшон монад пинҳони розмн дар дил

زقحط پرده پوشان ماند پنهان رازمن در دل

Ки Юсуфро ниҳон дар чоҳ бепероҳанӣ дорад

که یوسف را نهان در چاه بی پیراهنی دارد

Забони мори ҷой хор дорад зери пероҳан

زبان مار جای خار دارد زیر پیراهن

Ниҳон дар зери лаб ҳар кас ки роз гуфтанӣ дорад

نهان در زیر لب هر کس که راز گفتنی دارد

Наларзад бар худ он озода аз фасли хазони соиб

نلرزد بر خود آن آزاده از فصل خزان صائب

Ки чун сарв аз ҷаҳони як ҷома пӯшиданӣ дорад

که چون سرو از جهان یک جامه پوشیدنی دارد