Баданро дар замини ҳаргизи равон пок нагузорад

بدن را در زمین هرگز روان پاک نگذارد

Ки доми хешро сайёди зер хок нагузорад

که دام خویش را صیاد زیر خاک نگذارد

Яке сад шуд зФизи субҳи таъсири сиришки ман

یکی صد شد زفیض صبح تأثیر سرشک من

Ки ҳақи донаи пеши худ замин пок нагузорад

که حق دانه پیش خود زمین پاک نگذارد

Шаҳодати ғофил аз поси адаби ҷонро наме созад

شهادت غافل از پاس ادب جان را نمی سازد

Сари ошиқи қадам бар дида фитрок нагузорад

سر عاشق قدم بر دیده فتراک نگذارد

Куҷо хоҳад лаби густохро роҳи сухан додан ?

کجا خواهد لب گستاخ را راه سخن دادن؟

Шукри хндӣ ки дилҳоро гиребон чок нагузорад

شکر خندی که دلها را گریبان چاک نگذارد

Зсбҳи офариниш бар наёяд оташини рӯе

زصبح آفرینش بر نیاید آتشین رویی

Ки дар кӯии ту чун хуршеди сар бар хок нагузорад

که در کوی تو چون خورشید سر بر خاک نگذارد

Ба вари бодаи натавонади баромад ҳар зибардастӣ

به ور باده نتواند برآمد هر زبردستی

Киро дидӣ ки пушти дасти пеш ток нагузорад ?

که را دیدی که پشت دست پیش تاک نگذارد؟

Гузидам бо ҳазорон орзӯи ишқаш , надонистам

گزیدم با هزاران آرزو عشقش، ندانستم

Ки дар дили орзӯи он шуъла бибок нагузорад

که در دل آرزو آن شعله بیباک نگذارد

Маро чун об буд аз ҷилваи мастонааш равшан

مرا چون آب بود از جلوه مستانه اش روشن

Ки қамариро ба сарви он қомат чолок нагузорад

که قمری را به سرو آن قامت چالاک نگذارد

Тилисми шишаи натавонади баромад бо май зӯрин

طلسم شیشه نتواند برآمد با می زورین

Абаси сар дар сари пуршӯри ман афлок нагузорад

عبث سر در سر پرشور من افلاک نگذارد

Гирифтам чун шарар дар синаи хорои ниҳони гаштам

گرفتم چون شرر در سینه خارا نهان گشتم

Маро дар пардаи нури шуъла идрок нагузорад

مرا در پرده نور شعله ادراک نگذارد

Намонад аз чашмтар дар синаи соиби хурдаи розам

نماند از چشم تر در سینه صائب خرده رازم

Ки абри навбаҳорони донае дар хок нагузорад

که ابر نوبهاران دانه ای در خاک نگذارد