Ба ҳар маҳфили биҳиштӣ рӯй ман манзил куҷо гирад ?

به هر محفل بهشتی روی من منزل کجا گیرد؟

Ки аз ризвони биҳишти ҷовдонро рӯ намо гирад

که از رضوان بهشت جاودان را رو نما گیرد

Зшрми ҷилваи мастона ӯ сарви по дар гул

زشرم جلوه مستانه او سرو پا در گل

Зтўқи қамарён чун дӯд аз равзан ҳаво гирад

زطوق قمریان چون دود از روزن هوا گیرد

Сари хуршедро чун субҳ бинад дар канори худ

سر خورشید را چون صبح بیند در کنار خود

Зрўии сидқ агар домони шаби даст дуо гирад

زروی صدق اگر دامان شب دست دعا گیرد

Мадаи тан дар гирифтангар дили озода май хоҳӣ

مده تن در گرفتن گر دل آزاده می خواهی

Ки дар шшдр фитад ҷисмӣ ки нақш бӯрё гирад

که در ششدر فتد جسمی که نقش بوریا گیرد

Надорад чашми эҳсон аз хасисони ҳиммати қонеъ

ندارد چشم احسان از خسیسان همت قانع

Маҳоласт устихонро аз даҳони саг ҳумо гирад

محال است استخوان را از دهان سگ هما گیرد

Ниҳоли дастгирӣ , дастгирии бор май орад

نهال دستگیری، دستگیری بار می آرد

Намонад бар замин ҳар кас ки кӯриро Асо гирад

نماند بر زمین هر کس که کوری را عصا گیرد

Таманноӣ тараҳҳум дорам аз шамъи ҷҳонсўзӣ

تمنای ترحم دارم از شمع جهانسوزی

Ки аз хокистари парвонаи рухсораш ҷило гирад

که از خاکستر پروانه رخسارش جلا گیرد

Заҳр бедил наёяд ғӯта дар дарёии хӯн хӯрдан

زهر بیدل نیاید غوطه در دریای خون خوردن

Ки дорад Зуҳра то домони он гулгун қабо гирад ?

که دارد زهره تا دامان آن گلگون قبا گیرد؟

Чу хуршеди дурахшон дар завол хеш ме кӯшад

چو خورشید درخشان در زوال خویش می کوشد

Баланди иқбол чун аз зердастони соя во гирад

بلند اقبال چون از زیردستان سایه وا گیرد

Наяндозад знхўти соя бар рӯй замини соиб

نیندازد زنخوت سایه بر روی زمین صائب

Ниҳоли саркаш ӯ дар дил ҳар кас ки ҷо гирад

نهال سرکش او در دل هر کس که جا گیرد