Макун бар нафаси раҳмат бо ту чун роҳ ҷафо гирад

مکن بر نفس رحمت با تو چون راه جفا گیرد

Сазоӣ куштанаст он саг ки пой ошно гирад

سزای کشتن است آن سگ که پای آشنا گیرد

Матарс аз нафаси саркаш , панҷаи тасхир берун кун

مترس از نفس سرکش، پنجه تسخیر بیرون کن

Ки чунгирӣ гулӯии аждаҳои шакл Асо гирад

که چون گیری گلوی اژدها شکل عصا گیرد

Касе каз халқ хоҳад ҳоҷати худ , мурданаши аввалӣ

کسی کز خلق خواهد حاجت خود، مردنش اولی

Ғариқи баҳр ба , он кас ки дасташ нохудо гирад

غریق بحر به، آن کس که دستش ناخدا گیرد

Нагардад бо гирифтан бе ниёзии ҷамъ дар як ҷо

نگردد با گرفتن بی نیازی جمع در یک جا

Сазоӣ оташаст он тан ки нақш бӯрё гирад

سزای آتش است آن تن که نقش بوریا گیرد

Шавад гирди хиҷолат , бар ҷабин Хизр биншинад

شود گرد خجالت، بر جبین خضر بنشیند

Ғуборӣ аз сари хоки Сикандар чун ҳаво гирад

غباری از سر خاک سکندر چون هوا گیرد

Камоне карда зиҳи битоқтӣ дар пайкари хушкам

کمانی کرده زه بیطاقتی در پیکر خشکم

Ки чун тири ҳавои устихони ман ҳаво гирад

که چون تیر هوایی استخوان من هوا گیرد

Ниҳол мива дорам , ҳақи гузории бор май орм

نهال میوه دارم، حق گزاری بار می آرم

Баланди иқболи он дастӣ ки бозуӣ маро гирад

بلند اقبال آن دستی که بازوی مرا گیرد

Чароғи давлати парвона рӯзӣ мешавад равшан

چراغ دولت پروانه روزی می شود روشن

Ки аз хокистараши ойӣнаи рухсорӣ ҷило гирад

که از خاکسترش آیینه رخساری جلا گیرد

На дар хор аз ҷафои рангӣ , на дар гул аз вафои бӯе

نه در خار از جفا رنگی، نه در گل از وفا بویی

Хушо чашмӣ каз ин гулзор чун шабнам ҳаво гирад

خوشا چشمی کز این گلزار چون شبنم هوا گیرد

Ҳарифи гӯшаи абрӯӣ миннат нестам соиб

حریف گوشه ابروی منت نیستم صائب

Ману ойӣнаи табъӣ ки бесайқал ҷило гирад

من و آیینه طبعی که بی صیقل جلا گیرد