Здидори ту аз Юсуфи Зулайхо меҳр баргирад

زدیدار تو از یوسف زلیخا مهر برگیرد

Чароғи дидаи ёқӯб аз рӯй ту даргирад

چراغ دیده یعقوب از روی تو درگیرد

На зоҳид монад на михўораҳ аз ҳасани ҷҳонсўзш

نه زاهد ماند نه میخواره از حسن جهانسوزش

Ки чун гардид оташи шуълаи вар дар хушк ва тар гирад

که چون گردید آتش شعله ور در خشک و تر گیرد

Дар оби зиндагонии мӯии оташи дидаро монад

در آب زندگانی موی آتش دیده را ماند

Раги ҷонӣ ки печу тоб аз ани мӯӣ камар гирад

رگ جانی که پیچ و تاب از ان موی کمر گیرد

Аз ани ошиқ ба оташҳои рангоранг май сӯзад

از ان عاشق به آتشهای رنگارنگ می سوزد

Ки он рӯй латиф аз ҳар нигаҳи ранг дигар гирад

که آن روی لطیف از هر نگه رنگ دگر گیرد

зи сари пои кардагонро то чаҳ гулҳо бар сар ифшоанд

ز سر پا کردگان را تا چه گلها بر سر افشاند

Биёбоне ки пои роҳравро дар гуҳар гирад

بیابانی که پای راهرو را در گهر گیرد

Зхрмни ҷӯии ризқ , аз хӯшаи чинони даст кӯтаҳ кун

زخرمن جوی رزق، از خوشه چینان دست کوته کن

Ки мӯри пасти фитрати дона аз мӯр дигар гирад

که مور پست فطرت دانه از مور دگر گیرد

Сипари андохтам то хӯн набояд хӯрд , азин ғофил

سپر انداختم تا خون نباید خورد، ازین غافل

Ки ин паймона чун шуд сарнигӯни хӯн бештар гирад

که این پیمانه چون شد سرنگون خون بیشتر گیرد

Ман он лаъли гаронқадрами бисоти хокро соиб

من آن لعل گرانقدرم بساط خاک را صائب

Ки бӯсади дасти худ ҳар каси маро аз хок баргирад

که بوسد دست خود هر کس مرا از خاک برگیرد