Ба ҳасани нақш аз ани наққош ҳар кас чашм баргирад

به حسن نقش از ان نقاش هر کس چشم برگیرد

Чу хори раҳгузар ҳар лаҳзаи домон дигар гирад

چو خار رهگذر هر لحظه دامان دگر گیرد

Ба кӯшиш нест рӯзӣ , тан ба қисмати даҳ ки сарви ӣнҷо

به کوشش نیست روزی، تن به قسمت ده که سرو اینجا

Ба чандин даст натавонист домон самар гирад

به چندین دست نتوانست دامان ثمر گیرد

Барроқ олам болост ҳиммат чун баланд уфтад

براق عالم بالاست همت چون بلند افتد

Намонад бар замин ҳар каси ҷаҳонро мухтасар гирад

نماند بر زمین هر کس جهان را مختصر گیرد

Ба нур дил тавонад панҷаи хуршеди тобидан

به نور دل تواند پنجه خورشید تابیدن

Зрўии сидқ ҳар каси домани пок саҳар гирад

زروی صدق هر کس دامن پاک سحر گیرد

Миндиш аз ғами олам чу бо ишқи ошнои гаштӣ

میندیش از غم عالم چو با عشق آشنا گشتی

Ки оташи худ зроаҳи худ хасу хошок бар гирад

که آتش خود زراه خود خس و خاشاک بر گیرد

Дарин дарёи пургавҳари саодат ҷустан аз ахтар

درین دریا پرگوهر سعادت جستن از اختر

Ба он монад ки мӯрии дона аз мӯр дигар гирад

به آن ماند که موری دانه از مور دگر گیرد

Набошад дар ҳарими ҳасани раҳи ҷузи хоксорон ро

نباشد در حریم حسن ره جز خاکساران را

Ки ҷузи гирди ятемии домани пок гуҳар гирад ?

که جز گرد یتیمی دامن پاک گهر گیرد؟

Макун аз тираи рӯзии шикваи ҳангоми туҳидастӣ

مکن از تیره روزی شکوه هنگام تهیدستی

Ки бе миннати чанори тангдаст аз хеш дар гирад

که بی منت چنار تنگدست از خویش در گیرد

Ба аҳл ҳақ напардозанд соиби ботили ороён

به اهل حق نپردازند صائب باطل آرایان

Магари Мансурро дори фано аз хок баргирад

مگر منصور را دار فنا از خاک برگیرد