Ба хоби он чашми дил аз ошиқ ношод ме гирад

به خواب آن چشم دل از عاشق ناشاد می گیرد

Ба чашми бастаи сайди хеши ин сайёд ме гирад

به چشم بسته صید خویش این صیاد می گیرد

Кунам бо кӯҳ чун нисбати туро дар пилаи тамкин ?

کنم با کوه چون نسبت ترا در پله تمکین؟

Ки тамкини ту раҳ бар нола ва фарёд ме гирад

که تمکین تو ره بر ناله و فریاد می گیرد

Нагирад дар ту афсуни ман бедасту по , варна

نگیرد در تو افسون من بی دست و پا، ورنه

Нигоҳи аҷзи ман теғ аз каф ҷаллод ме гирад

نگاه عجز من تیغ از کف جلاد می گیرد

Макун астодгӣ дар қатлам эй сарви сабки ҷавлон

مکن استادگی در قتلم ای سرو سبک جولان

Ки хӯни шамъи ноҳақи куштаро аз бод мегирад ?

که خون شمع ناحق کشته را از باد می گیرد؟

Занад сарпанҷа бо хуршед дар ҳангомаи даъвӣ

زند سرپنجه با خورشید در هنگامه دعوی

Бар рӯе ки нақш аз силӣ устод ме гирад

بر رویی که نقش از سیلی استاد می گیرد

Ба рӯй сахт натавон боз кард аз сари кудурат ро

به روی سخت نتوان باز کرد از سر کدورت را

Ки беш аз шишаи занги ойӣна фӯлод ме гирад

که بیش از شیشه زنگ آیینه فولاد می گیرد

Магар аз пардаи ғифлати ҳиҷобӣ дар миён ояд

مگر از پرده غفلت حجابی در میان آید

Вагарнаи зуди дил аз олам эҷод ме гирад

وگرنه زود دل از عالم ایجاد می گیرد

Ту дар ин хокдон аз лангари ғифлати замин гирӣ

تو در این خاکدان از لنگر غفلت زمین گیری

Вагарнаи сайлро дили зини хароб обод ме гирад

وگرنه سیل را دل زین خراب آباد می گیرد

Ҳнрўри шӯ ки кӯҳи бесутун бо он сарафрозӣ

هنرور شو که کوه بیستون با آن سرافرازی

Баландовозагӣ аз теша Фарҳод ме гирад

بلندآوازگی از تیشه فرهاد می گیرد

Назар чун анкабут аз гӯшагирӣ бар магас дорад

نظر چون عنکبوت از گوشه گیری بر مگس دارد

Агар кунҷии зумуррадами зоҳид шайёд ме гирад

اگر کنجی زمردم زاهد شیاد می گیرد

Ба тавфиқи худои дасти вилоят чун илм гардад

به توفیق خدا دست ولایت چون علم گردد

Сулаймони замони сол дигар Бағдод ме гирад

سلیمان زمان سال دگر بغداد می گیرد

зи талхӣҳои олами ншأаҳ май май баради соиб

ز تلخیهای عالم نشأه می می برد صائب

Ҷавонмардӣ ки аз пери Муғон иршод ме гирад

جوانمردی که از پیر مغان ارشاد می گیرد