Дил аз ошиқ ба шарми он наргис ғаммоз ме гирад

دل از عاشق به شرم آن نرگس غماز می گیرد

Шикори худ ба чашми бастаи ин шаҳбоз ме гирад

شکار خود به چشم بسته این شهباز می گیرد

Агар рӯй дилӣ аз ғунчаи ин бӯстон бинад

اگر روی دلی از غنچه این بوستان بیند

Збоди субҳи булбули буии гулро боз ме гирад

زباد صبح بلبل بوی گل را باز می گیرد

Чароғи аҳл маънӣ мешавад аз сарзаниши равшан

چراغ اهل معنی می شود از سرزنش روشن

Забони шамъи тезӣ аз даҳон газ ме гирад

زبان شمع تیزی از دهان گاز می گیرد

Агарчӣ монеъ парвоз мебошад гирифторӣ

اگرچه مانع پرواز می باشد گرفتاری

Марои дил дар бар аз ёди қафас парвоз ме гирад

مرا دل در بر از یاد قفس پرواز می گیرد

Машав аз шукри ҳақи ғофил ки ҳақ аз халқи неъмат ро

مشو از شکر حق غافل که حق از خلق نعمت را

намегирад ба куфр , аммо ба куфрон боз ме гирад

نمی گیرد به کفر، اما به کفران باز می گیرد

Дар анҷоми ҳаёт аз забт ӯ оҷиз наме гардад

در انجام حیات از ضبط او عاجز نمی گردد

Аннани нафаси соиб ҳар ки аз оғоз ме гирад

عنان نفس صائب هر که از آغاز می گیرد