Ба хилват ҳар ки рахт аз ҳалқа ҷамъият андозад

به خلوت هر که رخت از حلقه جمعیت اندازد

Згрдоби хатари худро ба маҳд роҳат андозад

زگرداب خطر خود را به مهد راحت اندازد

Касеро мерасад лофи карам чун чашмаи ҳайвон

کسی را می رسد لاف کرم چون چشمه حیوان

Ки нақди ҷон ба домани Хизрро дар зулмат андозад

که نقد جان به دامن خضر را در ظلمت اندازد

Хатарҳо бошад аз оҳи заъифони сарбаландон ро

خطرها باشد از آه ضعیفان سربلندان را

Ки мӯеи косаи фағфурро аз қимат андозад

که مویی کاسه فغفور را از قیمت اندازد

Гулӯии хеш май молад ба теғ аз кӯтаҳи андешӣ

گلوی خویش می مالد به تیغ از کوته اندیشی

Сипар ҳар кас ки пеши душман кам фурсат андозад

سپر هر کس که پیش دشمن کم فرصت اندازد

Надорам аз ғарибии шиквае аз созгорӣҳо

ندارم از غریبی شکوه ای از سازگاریها

Магари ёди ватан гоҳе маро дар ғурбат андозад

مگر یاد وطن گاهی مرا در غربت اندازد

Сабки мағзӣ ки аз дунёи тани осонӣ тамаъ дорад

سبک مغزی که از دنیا تن آسانی طمع دارد

Ба роҳи сайли бистари баҳри хоб роҳат андозад

به راه سیل بستر بهر خواب راحت اندازد

Ба таҳрики сабо аз ҷои ғубораши барнамеи хезад

به تحریک صبا از جا غبارش برنمی خیزد

Ба хоки тира ҳар касро ки хоб ғифлат андозад

به خاک تیره هر کس را که خواب غفلت اندازد

Аз ан аз гӯша азлат намеоем буруни соиб

از ان از گوشه عزلت نمی آیم برون صائب

Ки тарсами соя бар фарқам эй давлат андозад

که ترسم سایه بر فرقم همای دولت اندازد