Шукр дар оби гавҳари лаъли хандон ту андозад

شکر در آب گوهر لعل خندان تو اندازد

Табассуми шӯри маҳшар дар намакдон ту андозад

تبسم شور محشر در نمکدان تو اندازد

Гиребони чок аз маҷлиси мёи берун ки май тарсам

گریبان چاک از مجلس میا بیرون که می ترسم

Гули хуршеди худро дар гиребон ту андозад

گل خورشید خود را در گریبان تو اندازد

Агар зулмати зчшми оби ҳайвон даст бардорад

اگر ظلمت زچشم آب حیوان دست بردارد

Ғуборолуди худро дар гулистон ту андозад

غبارآلود خود را در گلستان تو اندازد

Аз ани хуршед бар гирди ҷаҳон саргашта ме гардад

از ان خورشید بر گرد جهان سرگشته می گردد

Ки худро дар хами зулф чу чавгон ту андозад

که خود را در خم زلف چو چوگان تو اندازد

Змоаҳ ид дорад меҳри тобони наъл дар оташ

زماه عید دارد مهر تابان نعل در آتش

Ки худро вақти фурсат дар шабистон ту андозад

که خود را وقت فرصت در شبستان تو اندازد

Алиф аз сояаш бар сафҳа алмос ме уфтад

الف از سایه اش بر صفحه الماس می افتد

Ки ҳад дорад назар бар теғи мижгон ту андозад ?

که حد دارد نظر بر تیغ مژگان تو اندازد؟

Нашуд аз бӯса ӯ ташнае сероб , ҷо дорад

نشد از بوسه او تشنه ای سیراب، جا دارد

Ки хати хошок дар чоҳи занхдон ту андозад

که خط خاشاک در چاه زنخدان تو اندازد

Зшўқи каъбаи васлаши чунон аз худ брои соиб

زشوق کعبه وصلش چنان از خود برآ صائب

Ки барқу боди шҳпр дар биёбон ту андозад

که برق و باد شهپر در بیابان تو اندازد