Муҳаббати санги хороро зи аҳл дард ме созад

محبت سنگ خارا را ز اهل درد می سازد

Таҷаллии кӯҳро маҷнӯни саҳро гирд ме созад

تجلی کوه را مجنون صحرا گرد می سازد

Биҳишти оради буруни рӯзи ҷазои сар аз гиребонаш

بهشت آرد برون روز جزا سر از گریبانش

Касе каз барги айши ӣнҷо ба доғ ва дард ме созад

کسی کز برگ عیش اینجا به داغ و درد می سازد

Манеҳ бар ахтари иқболи дил аз содаи лўҳиҳо

منه بر اختر اقبال دل از ساده لوحیها

Куҷои як ҷои қарори ин муҳраи хуш гирд месозад ?

کجا یک جا قرار این مهره خوش گرد می سازد؟

Марои перӣ агар чун мурда дар кофури хобоанд

مرا پیری اگر چون مرده در کافور خواباند

Зкори ишқ кӣ дасту дили ман сард месозад ?

زکار عشق کی دست و دل من سرد می سازد؟

Ғизоли шӯхи чашми ман хаёл ваҳше дорад

غزال شوخ چشم من خیال وحشیی دارد

Ки бо ҳар кас гирифт улфат , зъолм фард ме созад

که با هر کس گرفت الفت، زعالم فرد می سازد

Зсўзи ишқ ӯ шуд каҳрабоеи устихони ман

زسوز عشق او شد کهربایی استخوان من

Ки рӯй субҳро хуршеди тобон зард ме созад

که روی صبح را خورشید تابان زرد می سازد

Зъёрӣ яке шуд хол бо хати диловезаш

زعیاری یکی شد خال با خط دلاویزش

Балои ҷон буд дуздӣ ки бо шабгард ме созад

بلای جان بود دزدی که با شبگرد می سازد

Мазан лофи шикебу сабр бо ҳиҷрон ӯ соиб

مزن لاف شکیب و صبر با هجران او صائب

Ки ин дарди гронҷони мардро номард ме созад

که این درد گرانجان مرد را نامرد می سازد