Чароғи ҳасанро домони хат мастур ме созад

چراغ حسن را دامان خط مستور می‌سازد

Ғубории хонаи ойӣнаро бенур ме созад

غباری خانه آیینه را بی‌نور می‌سازد

Маро дар маҳфилии банд аз забони бардошт бе тобӣ

مرا در محفلی بند از زبان برداشت بی‌تابی

Ки шамъаши гиряро дар остин мастур ме созад

که شمعش گریه را در آستین مستور می‌سازد

Нигаҳ дорад худо аз чашми мо он лаъл мегаван ро

نگه دارد خدا از چشم ما آن لعل میگون را

Ки шӯри баҳри мо оби гуҳарро шӯр ме созад

که شور بحر ما آب گهر را شور می‌سازد

Чаҳ парво аз фанои ошиқони он ҳасани саркашро ?

چه پروا از فنای عاشقان آن حسن سرکش را؟

Ки аз ҳар мушти хокии ишқи сад Мансур ме созад

که از هر مشت خاکی عشق صد منصور می‌سازد

Ҳарими қаҳрамони ишқи шухӣ барнаме дорад

حریم قهرمان عشق شوخی برنمی‌دارد

Сапанд беадабро оташ аз худ давр ме созад

سپند بی‌ادب را آتش از خود دور می‌سازد

Дили хуш машрабӣ дорам ки сардиҳои даврон ро

دل خوش مشربی دارم که سردی‌های دوران را

Ба эксири таҳаммули марҳам кофур ме созад

به اکسیر تحمل مرهم کافور می‌سازد

зи азлати шӯҳрат афтодааст матлаби гӯшаи гирон ро

ز عزلت شهرت افتاده است مطلب گوشه‌گیران را

Ки завқи худнамоеи донаро мастур ме созад

که ذوق خودنمایی دانه را مستور می‌سازد

Дили моро насозад гиряи шому саҳари холӣ

دل ما را نسازد گریه شام و سحر خالی

Ки ин вайронаи чандини сайлро маъмур ме созад

که این ویرانه چندین سیل را معمور می‌سازد

Надорад ҳосилӣ бо хастаи рӯйони оҷизӣ кардан

ندارد حاصلی با خسته‌رویان عاجزی کردن

Камони осмонро саркашӣ кам зӯр ме созад

کمان آسمان را سرکشی کم زور می‌سازد

з носозӣ макун хӯн дар ҷигари мо талхи комон ро

ز ناسازی مکن خون در جگر ما تلخ‌کامان را

Ки гул бо хор меҷӯшад , шукр бо мӯр ме созад

که گل با خار می‌جوشد، شکر با مور می‌سازد

Чаҳ афтодааст дардисари даҳуми соиби таййибёнро ?

چه افتاده است دردسر دهم صائب طیبیان را؟

Ки исоро алоҷи дарди ман ранҷур ме созад

که عیسی را علاج درد من رنجور می‌سازد