Макун корӣ ки аз ҷаврати дил андӯҳгин ларзад

مکن کاری که از جورت دل اندوهگین لرزد

Ки аз ларзидан ман осмонҳо чун замин ларзад

که از لرزیدن من آسمانها چون زمین لرزد

Зчшми бади хатари афзӯн буд рангини либосон ро

زچشم بد خطر افزون بود رنگین لباسان را

Зсҳро беш дар фонӯси шамъ дурбин ларзад

زصحرا بیش در فانوس شمع دوربین لرزد

Фурӯғи лаълу ёқӯтам ки бар кӯҳаст пушти ман

فروغ لعل و یاقوتم که بر کوه است پشت من

Ним шамъӣ ки бар партави збод остин ларзад

نیم شمعی که بر پرتو زباد آستین لرزد

Ба оҳи сард чун заҳмати даҳуми он нозпрўрро ?

به آه سرد چون زحمت دهم آن نازپرور را؟

Ки аз сармои гул чун барги беди он нозанин ларзад

که از سرمای گل چون برگ بید آن نازنین لرزد

Надорад ёд чун ман биқрории сафҳаи даврон

ندارد یاد چون من بیقراری صفحه دوران

Ки номами ҳамчуи дасти раъшаи дорон дар нигин ларзад

که نامم همچو دست رعشه داران در نگین لرزد

Ба шамъи субҳдами парвонаро чандон наларзад дил

به شمع صبحدم پروانه را چندان نلرزد دل

Ки вақти хат ба рухсори ту зулф анбарин ларзад

که وقت خط به رخسار تو زلف عنبرین لرزد

Дил аз ҷон бар гирифтан нест кор ҳар тнки зарфӣ

دل از جان بر گرفتن نیست کار هر تنک ظرفی

Аҷаб набӯд арақ бар чеҳраи он ма ҷабин ларзад

عجب نبود عرق بر چهره آن مه جبین لرزد

Ба қадари ҳосил аз дунё буд ғами қисмат ҳар кас

به قدر حاصل از دنیا بود غم قسمت هر کس

Ба хуррамати соҳиби хирмани фузун аз хӯша чин ларзад

به خرمت صاحب خرمن فزون از خوشه چین لرزد

ЗҳрФи сарди носеҳи ошиқ содиқ наяндешад

زحرف سرد ناصح عاشق صادق نیندیشد

Кӣ аз боди хазон бар хеши сарв ростин ларзад ?

کی از باد خزان بر خویش سرو راستین لرزد؟

Забон дар коми каши соиб агар осӯдагии хоҳӣ

زبان در کام کش صائب اگر آسودگی خواهی

Ки доими шамъ бар ҷон аз забон оташин ларзад

که دایم شمع بر جان از زبان آتشین لرزد