Дили мо бар сияҳи рӯзони фақр аз худ фузуни сӯзад

دل ما بر سیه روزان فقر از خود فزون سوزد

Чароғи хонаи мо дар бурун беш аз даруни сӯзад

چراغ خانه ما در برون بیش از درون سوزد

Ба чашми равшанам аз ашк хоҳад шуд сияҳи олам

به چشم روشنم از اشک خواهد شد سیه عالم

Ба ин унвон агар дар дили маро чун лолаи хӯни сӯзад

به این عنوان اگر در دل مرا چون لاله خون سوزد

Надорад рангӣ аз боли самандари оташи сӯзон

ندارد رنگی از بال سمندر آتش سوزان

Куҷои он пардаи шарм аз шароби лолаи гавани сӯзад ?

کجا آن پرده شرم از شراب لاله گون سوزد؟

Буд дасти ҳимояти ишқи ҳасани оташини ху ро

بود دست حمایت عشق حسن آتشین خو را

Ки ларзад шамъ бар худ бештари парвона чун сӯзад

که لرزد شمع بر خود بیشتر پروانه چون سوزد

Агар наълаш дар оташ нест аз хуршеди рухсорӣ

اگر نعلش در آتش نیست از خورشید رخساری

Чаро ҳар шаби зи анҷуми доғи чархи нилгуни сӯзад ?

چرا هر شب ز انجم داغ چرخ نیلگون سوزد؟

براردи сар чу дӯд аз хаймаи густохонаи Лайлӣ ро

برآرد سر چو دود از خیمه گستاخانه لیلی را

Нафас чун гирдбоди онро ки дар дашти ҷунуни сӯзад

نفس چون گردباد آن را که در دشت جنون سوزد

Надорам шиквае аз толеъи ворун , ба ин шодам

ندارم شکوه ای از طالع وارون، به این شادم

Ки меояд ба поёни зуд чун шамъии нигуни сӯзад

که می آید به پایان زود چون شمعی نگون سوزد

Нашавед хоб агар аз чашми шерони гиряи маҷнӯн

نشوید خواب اگر از چشم شیران گریه مجنون

Ки дар шабҳо чароғӣ бар сари аҳли ҷунуни сӯзад ?

که در شبها چراغی بر سر اهل جنون سوزد؟

Барояд рӯзи ҳашар аз бутаи соиб чун зари холис

برآید روز حشر از بوته صائب چون زر خالص

Ба дарду доғи ишқи он кас ки дар ӣнҷои фузуни сӯзад

به درد و داغ عشق آن کس که در اینجا فزون سوزد