Хумор май маро дар гӯшаи майхона май сӯзад

خمار می مرا در گوشه میخانه می‌سوزد

Шароби ман чу доғи лола дар паймона май сӯзад

شراب من چو داغ لاله در پیمانه می‌سوزد

Кунад таъсири сӯзи ишқ дар шоҳу гадои яксон

کند تأثیر سوز عشق در شاه و گدا یکسان

Ки беду авдро оташ ба як дандона май сӯзад

که بید و عود را آتش به یک دندانه می‌سوزد

Надорад гармии ҳангомаи мо ҳоҷати шамъӣ

ندارد گرمی هنگامه ما حاجت شمعی

Дарин ъушрати сарои парвона аз парвона май сӯзад

درین عشرت‌سرا پروانه از پروانه می‌سوزد

Аз он рухсори отшноки доғӣ бар ҷигар дорам

از آن رخسار آتشناک داغی بر جگر دارم

Ки беш аз ошно бар ман дили бегона май сӯзад

که بیش از آشنا بر من دل بیگانه می‌سوزد

Кунад дар чашми мардуми хобро афсонагар ширин

کند در چشم مردم خواب را افسانه گر شیرین

зи ширинии маро дар дидаи хоби афсона май сӯзад

ز شیرینی مرا در دیده خواب افسانه می‌سوزد

Нигаҳ дорад худо аз чашми бади он оташини рӯ ро

نگه دارد خدا از چشم بد آن آتشین‌رو را

Ки дар берун дар аз партаваши парвона май сӯзад

که در بیرون در از پرتوش پروانه می‌سوزد

Надорад ҳосил бе ҷазбаи кӯшиш , варна ҳар мавҷӣ

ندارد حاصل بی‌جذبه کوشش، ورنه هر موجی

Нафас дар ҷустан он гавҳари икдонаҳ май сӯзад

نفس در جستن آن گوهر یکدانه می‌سوزد

Макун паҳлуи тиҳӣ аз сӯхтан то дидаи вари гардӣ

مکن پهلو تهی از سوختن تا دیده ور گردی

Ки созад фошро зи ғайбро чун шона май сӯзад

که سازد فاش را ز غیب را چون شانه می‌سوزد

Ғами дунёи хурӣ беш аз ғами уқбо , наме доне

غم دنیا خوری بیش از غم عقبی، نمی‌دانی

Ки қандили ҳарам бе ҷои дарин бтхонаҳ май сӯзад

که قندیل حرم بی‌جا درین بتخانه می‌سوزد

Ба фикри кулбаи торики мо соиб наме уфтад

به فکر کلبه تاریک ما صائب نمی‌افتد

Чароғи ошнои рӯе ки дар ҳар хона май сӯзад

چراغ آشنا رویی که در هر خانه می‌سوزد