Марои сад оҳи якбор аз дили сад чок май хезад

مرا صد آه یکبار از دل صد چاک می خیزد

Ба қадари шқи сиёҳӣ аз забони хома май резад

به قدر شق سیاهی از زبان خامه می ریزد

Сафои зоҳир аз дил кӣ задойад занги ботинро ?

صفای ظاهر از دل کی زداید زنگ باطن را؟

Ҳамон дӯд аз ниҳоди шамъи кофурии сияҳи хезад

همان دود از نهاد شمع کافوری سیه خیزد

Ба трдстии забони хасмро кӯтоҳ кун аз худ

به تردستی زبان خصم را کوتاه کن از خود

Ки хортар ба домани роҳравро камтари овезад

که خار تر به دامن راهرو را کمتر آویزد

Сиёҳӣ кӣ баради рахти сифед аз тинати зоҳид ?

سیاهی کی برد رخت سفید از طینت زاهد؟

Ҳамон дӯд аз ниҳоди шамъи кофурии сияҳи хезад

همان دود از نهاد شمع کافوری سیه خیزد

Назар бар субҳ дорад гиряи шбхизи ман соиб

نظر بر صبح دارد گریه شبخیز من صائب

Ки анҷуми тухми худро дар замини пок май резад

که انجم تخم خود را در زمین پاک می ریزد