Туро аз содаи лавҳӣ ҳар ки гул дар перҳани резад

ترا از ساده لوحی هر که گل در پیرهن ریزد

Хасу хошок дар ҷайбу гиребони самани резад

خس و خاشاک در جیب و گریبان سمن ریزد

Ту бо он қади мавзун чун ба боғи ое аҷаб набӯд

تو با آن قد موزون چون به باغ آیی عجب نبود

Ки тавқи қамарён аз раъшаи сарви чамани резад

که طوق قمریان از رعشه سرو چمن ریزد

Ақиқ аз миннати хушки Суҳайл осӯда ме гардад

عقیق از منت خشک سهیل آسوده می گردد

Агар лаъли лабаши таҳи ҷуръа бар хоки Ямани резад

اگر لعل لبش ته جرعه بر خاک یمن ریزد

Зшмъии барги осоиш тамаъ дорам ки аз шухӣ

زشمعی برگ آسایش طمع دارم که از شوخی

Пари парвонаи ҷои барги гул дар перҳани резад

پر پروانه جای برگ گل در پیرهن ریزد

Ба рӯй оташин ӯ ишорат карда пиндорӣ

به روی آتشین او اشارت کرده پنداری

Ки оташ аз сари ангушти шамъи анҷумани резад

که آتش از سر انگشت شمع انجمن ریزد

Қиёмат мекунад то ҳашар ҳар гардӣ каз ӯ хезад

قیامت می کند تا حشر هر گردی کز او خیزد

Ба ҳар хокӣ ки ноз аз қомати он симтни резад

به هر خاکی که ناز از قامت آن سیمتن ریزد

Ҷигаргоҳи заминро аз малоҳат доғ ме созад

جگرگاه زمین را از ملاحت داغ می سازد

Зшўри ишқ ӯ ҳар қатрае каз чашми ман резад

زشور عشق او هر قطره ای کز چشم من ریزد

Надорам гарчи чун ёқӯби чашмӣ , чашм он дорам

ندارم گرچه چون یعقوب چشمی، چشم آن دارم

Ки гирди роҳи буии перҳан дар чашми ман резад

که گرد راه بوی پیرهن در چشم من ریزد

Надорад қатрае оби муруввати лаъли серобаш

ندارد قطره ای آب مروت لعل سیرابش

Магар бар оташи ман обии он чоҳи зқни резад

مگر بر آتش من آبی آن چاه ذقن ریزد

Нагардад оби гирди дидаи ғаввоси сангини дил

نگردد آب گرد دیده غواص سنگین دل

Садаф ҳар чанд зери теғи гавҳар аз даҳани резад

صدف هر چند زیر تیغ گوهر از دهن ریزد

Надорад олами эҷод чун ман вожгӯни бахтӣ

ندارد عالم ایجاد چون من واژگون بختی

Ки ранги шоми ғурбат дар дилами субҳи ватани резад

که رنگ شام غربت در دلم صبح وطن ریزد

Чу шаст аз нақши ширини дасти худ Фарҳод , донистам

چو شست از نقش شیرین دست خود فرهاد، دانستم

Ки охири тешаи заҳри хешро бар кӯҳкани резад

که آخر تیشه زهر خویش را بر کوهکن ریزد

Зрўшни гавҳарӣ бар хештани ҳамвор май созам

زروشن گوهری بر خویشتن هموار می سازم

Маро ҳар кас чу оташи хору хас дар перҳани резад

مرا هر کس چو آتش خار و خس در پیرهن ریزد

Агарчӣ тангдастами ғайрати мардона Эй дорам

اگرچه تنگدستم غیرت مردانه ای دارم

Ки резади хӯни худ ҳар кас ки об рӯй ман резад

که ریزد خون خود هر کس که آب روی من ریزد

Збс каз дил ғуборолуд меояд каломи ман

زبس کز دل غبارآلود می آید کلام من

Чу бурдорам қалами хати ғубор аз калаки ман резад

چو بردارم قلم خط غبار از کلک من ریزد

Нае аз ғунчаи камтар , ончунон аз пӯсти беруни о

نه ای از غنچه کمتر، آنچنان از پوست بیرون آ

Ки рӯй тозаи ?ути гул дар гиребони кафани резад

که روی تازه ات گل در گریبان کفن ریزد

Зҳиронӣ надонад дар гиребон ки овезад

زحیرانی نداند در گریبان که آویزد

Сухан дар калаки ман аз бас ки бар рӯй сухани резад

سخن در کلک من از بس که بر روی سخن ریزد

Дилӣ каз ишқ захмӣ нест соиб кӣ ба шӯр ояд ?

دلی کز عشق زخمی نیست صائب کی به شور آید؟

Агар сад нофаи машк аз сари зулфи сухани резад

اگر صد نافه مشک از سر زلف سخن ریزد