Ғамӣ ҳар дам ба дил аз синаи сад чок май резад

غمی هر دم به دل از سینه صد چاک می ریزد

ЗсқФи хонаи дарвеши доими хок май резад

زسقف خانه درویش دایم خاک می ریزد

Сари гавҳар ба домон садаф дидам яқинам шуд

سر گوهر به دامان صدف دیدم یقینم شد

Ки тухми пок , деҳқон дар замини пок май резад

که تخم پاک، دهقان در زمین پاک می ریزد

Замини як қитъа лаъласт аз хӯни шаҳидонаш

زمین یک قطعه لعل است از خون شهیدانش

Ҳанузаш рағбати хӯн аз хами фитрок май резад

هنوزش رغبت خون از خم فتراک می ریزد

Арақи аФшондӣ аз рух , об шуд дилҳои муштоқон

عرق افشاندی از رخ، آب شد دلهای مشتاقان

Қиёмат мешавад чун анҷум аз афлок май резад

قیامت می شود چون انجم از افلاک می ریزد

Нишоти бодаи гулрангрогар Хизр дарёбад

نشاط باده گلرنگ را گر خضر دریابد

Зулоли зиндагиро зерипои ток май резад

زلال زندگی را زیرپای تاک می ریزد

Сари мино аз ан сабзаст дар майхонаи ҳиммат

سر مینا از ان سبزست در میخانه همت

Ки сари ҷӯши атои хешро бар хок май резад

که سر جوش عطای خویش را بر خاک می ریزد

ЗҳрФи сард бар дил май хурӣ ҳар дам , наме доне

زحرف سرد بر دل می خوری هر دم، نمی دانی

Ки аз ларзидани дили анҷум аз афлок май резад

که از لرزیدن دل انجم از افلاک می ریزد

Зсоғри манъ соиб мекунад зоҳид , наме донад

زساغر منع صائب می کند زاهد، نمی داند

Ки май дар синаи ранги шуълаи идрок май резад

که می در سینه رنگ شعله ادراک می ریزد